كه ايمان به خدا و عشق و علاقه به فضائل معنوى و خصائص انسانى از تمام در و ديوار و
جوانب زندگى آن مى باريد و همگان شيفته و دلباختهء عبادت و ستايش پروردگار
خود بودند .
در كودكى
هنوز كودك خردسالى است كه در عادات و اطوار كودكى به سر مى برد ، صفوان جمال يكى
از دوستداران امام صادق ( عليه السلام ) وارد محضر امام مى گردد و از پيشواى آينده سوال مىكند
امام مى فرمايد : " صاحب اين منصب كسى خواهد بود كه لهو و لعب در زندگى او راه ندارد " .
در اين هنگام كودك خردسالى كه در دست خود بره گوسفندى را گرفته و با خود همراه
دارد و با همان اطوار كودكانه با عشق و علاقهاى كه خود به عبادت و سجده دارد به آن
حيوان بىزبان اصرار مى ورزد و سر او را پايين مى آورد كه بر آفريدگار خود سجده كند ! پدر
مهربان دست او را فرا مى گيرد و به آغوش خود مى كشد و او را به سينه ى خود مى چسباند
و مى فرمايد : عزيز دل من ! تو همان فردى هستى كه لهو و لعب در برنامهء زندگى تو راه
ندارد " . ( 1 )
زيباترين ساعات زندگى امام ( عليه السلام ) به هنگام خلوت با آفريدگار خود سپرى مى گشت ، و لذت
بخش ترين اوقات عمر او را نماز و انجام فرائض الهى و مستحبات تشكيل مى داد . به
هنگام عبادت او با تمام وجود و با تمام احساسات و مشاعر و عواطف خود ، متوجه كمال
مطلق و معبود بىهمتا مىگشت و قطرهء وجود خود را به اقيانوس بيكرانهء هستى
بخش جهان ، وصل مى داد . در اين پيوند قلبى ، قطرات اشك شوق بى اختيار از چشمان او
بر صورت مى نشست و آرام آرام بر زمين مىغلتيد و مىافتاد و اضطراب و لرزه اندام او را
فرا مىگرفت و نالههاى جان سوز سر مىداد و گريههاى طولانى .
امام ( عليه السلام ) پس از انجام فرائض و واجبات به نوافل و مستحبات مىپرداخت ، نافلهء شب را
تا وقت اداء فريضهء صبح ، ادامه مىداد ، سپس تا طلوع آفتاب به تعقيبات و ادعيه و اذكار
هامش
1 . المجالس السنيه سيد محسن جبل عاملى ج 2 ، ص 523 .