دادند تا اين كه عيسى در پاسخ نامه ى هارون چنين نوشت :
" مدت حبس و بازداشت موسى بن جعفر به درازا كشيد و من در اين مدت طولانى او را با
وسائل گوناگون آزموده ام . گاهى جاسوسانى تحت عناوين مختلف به عنوان آگاهى و
اطلاع از مضمون دعاها و گفتارها و مناجاتهاى او با او همنشين ساخته ام همگى گزارش
داده اند كه او فردى است كه هرگز از دعا و عبادت خدا ، خسته نمى شود و هميشه مشغول
انجام اوامر الهى است و تاكنون هرگز گزارشى به من نرسيده است كه او در دعا و نيايش
خود ، بر ضد تو يا من دعائى بكند و نفرينى بنمايد تمام ادعيه و درخواستهاى او طلب
مغفرت و آمرزش است و درخواست اصلاح وضع عمومى مردم . اگر شما دستور بدهيد
شخص ديگرى او را از من به پذيرد بهتر و مناسب تر خواهد بود و اگر نه من نمى توانم او را
بيشتر نگهدارم او را آزاد خواهم ساخت چون حقيقت اين است كه من از نگهدارى ايشان
در رنج و تعب بى حد به سر مى برم وجدانا ناراحت و متأثرم " . ( 1 )
انتقال به بغداد
هارون با دريافت نامه ى عيسى بن جعفر ، دستور داد او را از بصره به بغداد منتقل سازند و
تحت نظر مخصوص خود قرار دهند از اين رو او را به يكى از آجودانهاى خاص خود به
نام " فضل بن يحيى " سپرد تا مراقبت لازم در مورد او به عمل آورد .
فضل او را در يكى از اطاقهاى منزل خود جا داد و افراد خاصى به عنوان بررسى حالات
روحى او و جاسوسى و گزارش تعيين نمود تا در امر او دقت و كنجكاوى بيشترى به
عمل آورند .
امام مشغول عبادت و اطاعت الهى بود اغلب روزها را روزه دار و شب ها را تا صبح به تهجد
و شب زنده دارى مشغول بود و لحظهاى از عبادت و از راز و نياز غفلت نداشت فضل نيز با
مشاهده اين اعمال و رفتار از وجدان خود شرمنده و متأثر گرديد و نتوانست در مبارزه با
هامش
1 . ارشاد مفيد ، ص 251 ، نجف - نور الابصار ، شبلنجى ، ص 104 - ابن صباغ در اسعاف
الراغبين ، ص 148 .