اظهار محبت مىكند ولى در پشت سر او مى خورد و غيبت مىكند .
هشام ! متاع دنيا همانند آب دريا است هر قدر تشنه از آن بنوشد او را تشنه تر مى سازد تا به
هلاكت مى رساند .
مبادا تكبر و فزون طلبى داشته باشى چون ! هرگز متكبر وارد بهشت نمى گردد كسى كه در
قلب او ذرهاى از تكبر و نخوت باشد ، چون كبر به ساحت كبرياى الهى زيبنده است و
فردى كه با خدا رقابت كند ، او را بارو به آتش مى افكند .
هشام ! از ما نيست و به ما ارتباط روحانى ندارد كسى كه خود را در روز محاسبه نكند اگر كار
خيرى انجام داده است درصدد افزون كردن آن باشد و اگر مرتكب عمل ناروا و شرى شده
از آن توبه وانابه نمايد .
هشام ! زراعت در زمين با استعداد و آماده رشد و نمو مىكند هرگز روى سنگ و نقطه پر
شيب محصول نمى دهد .
حكمت : همانند زراعت در قلب متواضع و فروتن جاى گزين مى گردد و هرگز در قلب
متكبر و جبار جا نمىگيرد .
هشام ! خداوند متعال به داود وحى نمود كه من و بندگانم عالمى را كه خود فريفته ى دنيا
است واسطه قرار مده ! مبادا آنان را از محبت و مناجات من جلوگيرى نمايد چون چنين
افراد راهزنان و دزدان دين هستند و كوچكترين رفتارى كه با آنان دارم اين است كه
حلاوت و شيرينى مناجات و محبت خود را از قلوب آنان بيرون مى كنم .
هشام ! طمع را از خود دور نما ! و مبادا در اموال مردم چشم داشته باشى ! چون طمع و
حرص كليد ذلت و خوارى است . ( 1 )
هامش
1 . تحف العقول ، ص 386 - 300 ، چاپ أفست بصيرتى قم .