6 . در ميان مردم حاجتمند
على ( عليه السلام ) ، در زندگى خود ، از اين دنياى خاكى فانى ، به هيچ چيز دلبستگى نداشت . او
از پوشاك به دو جامه كهنه و بى ارزش ، از خوراك به دو قرص نان در شبانه روز اكتفا
مى كرد . در مقام جانشينى پيغمبر ، امير مؤمنان و پيشواى مسلمانان ، نه تنها قصر
و كاخى نداشت ، بلكه در كلبه اى كوچك و محقر زندگى مى كرد كه تنگدست ترين افراد
نيز از زندگى در آن اكراه داشتند . هميشه دم از مسكينان و نيازمندان و محرومان
و مستمندان مى زد و خود عملا همه جا همه وقت با آنان همگان و همراه بود .
روش و سيرهء على ( عليه السلام ) ، همواره مالامال از سعى و كوشش در رفع نيازمنديهاى مردم
محروم بود . او خود زهد مى ورزيد ، و از دنيا به حد اقل مظاهر آن اكتفا داشت ، ولى راضى
نبود كه مردم نيز همانند او با محروميت بسر برند . بلكه مى خواست همگان به حق
طبيعى و مشروع خود برسند و آسايش و راحتى خود را در آسايش و راحتى ديگران
جستجو كنند و به دست آورند . او تصريح دارد كه مىتواند از غذاهاى گوارا و لذيذ ، و از
پوشاك نرم و لطيف ، و از مسكن زيبا و باشكوه استفاده كند ، ولى از آنها بدين جهت نفرت
دارد كه در اجتماع ، گروهى بينوا و فقير وجود دارند كه قادر نيستند از اين مواهب الهى
بهرهمند شوند . و مايل است همگان با هم و به طور يكسان توانايى استفاده از اين مواهب را
پيدا كنند . مى فرمايد : " آيا به همين دل خوش دارم كه مرا پيشواى مسلمانان بنامند ،
ولى در سختى ها و ناگوارىهاى فقر و تنگدستى ، با مردم شريك و سهيم و همدم
نباشم ؟ " . و باز مى فرمايد : " اين لنگه كفش وصله دار ، در نزد من از حكومت در شما بهتر
است ، اگر حق را برپا نگهدارم و باطل را از ميان نبرم " .
از سخنان معروف اوست كه : " به خدا ايمان نياورده است كسى كه شب ، خود را كاملا
سير كند و همسايهء او گرسنه باشد " .
على ( عليه السلام ) ، پيشواى بزرگ جهان اسلام كه نمونه كامل يك انسان متعهد و دلسوز در
چهارده نور پاك ( فارسي ) — صفحة 228
مساهمون: عبد الرحيم عقيقي بخشايشي
ص٢٢٨