سير و سلوك
سير و سلوك در طريق پرستش خداوند يكتا ، عبادت و عبوديت در درگاه
كبريايى اش ، و كرنش و نياز و نيايش در برابر عظمت بى چون آن قادر مطلق يگانه ، تلاش
در راه تهذيب نفس و اتصال آفريده به آفريننده ، يكى از اصول پرشكوه تعليمات انبياء
است ، كه در اسلام نيز خود ، در سرلوحهء همه تعليمات ديگر قرار گرفته است وعلى
شاگرد برجسته و رهرو راستين مكتب انبياء نمايانگران آن بود .
راه و رسم عبادت
عبادت در اسلام ، صورتى ديگر دارد : عبادتهاى اسلامى ، نه تنها از زندگى و نفس
و ذات زندگى جدا و بيگانه نيست ، بلكه با آن ، با فلسفههاى آن ، توأم و آميخته است و در
متن واقعيات زندگى قرار دارد .
در اسلام ، عبادت پروردگار ، شامل پارهاى از وظايف اخلاقى به حقوق ديگران ، وقت
شناسى ، كنترل احساسات و خشم و غضب ، مهر و الفت ورزيدن به مردم ، رعايت نظافت
و پاكيزگى ، رازدارى ، خوددارى از غيبت و سخن چينى ، و دهها نظير آن ، تازه يكى از
مقدمات و شرايط به حساب آمده است .
از ديدگاه اسلام ، هر كار خير و مفيدى كه توأم با انگيزه پاك خدايى باشد ، عبادت
و بندگى است . از اين رو ، حتى درس خواندن و كسب معلومات و دانش اندوختن و علم
آموختن ، كسب و كار حلال و نافع ، فعاليت اجتماعى و سازندگى در راه خدمت به خلق ، اگر
توأم با انگيزهء خدايى و نيت و قصد الهى باشد و تظاهر و ريا در آن نفوذ و دخالت نكند ، خود
عبادت و بندگى در پيشگاه خداوند يگانه به شمار مى آيد ، همچنان كه نماز و روزه هم از
شاخص ترين عبادتهاى اسلامى شمرده مىشود . . . .
معراج روح
در تعبيرهاى اسلامى ، از عبادت و ستايش الهى ، به عنوان معراج روح انسانى و نردبان
قرب و تعالى روح و پرواز روح به سوى كانون نامرئى هستى و آفرينش ياد شده است كه
انسان مسلمان به عنوان سپاس از پديد آورنده خود انجام مىدهد و به سلوك و سير خود
در اين طريق تداوم مى بخشد . . . . على ( عليه السلام ) در نهج البلاغه مى فرمايد : ( إن قوما عبدوا الله