دعاى بيست وهشتم :
به وقت پناه بردن به خداى عزّ وجل
( 1 ) بار خدايا من با انقطاع از غير وپيوستنم به تو خود را از هر شائبهاى خالص كردهام .
( 2 ) وبا تمام وجود به تو رو آوردهام .
( 3 ) واز آنكه نيازمند به عطاى توست روى گرداندهام .
( 4 ) ودرخواست خود را از كسى كه از فضل تو بي نياز نيست گرداندهام ( 5 ) ودانستم كه حاجت خواستن محتاج از محتاج ديگر به خاطر سبك رأيي وگمراهى عقل اوست .
( 6 ) چه بسيار مردم را ديدهام كه از غير تو عزت خواستند وخوار شدند واز غير تو ثروت طلبيدند وتهيدست گشتند ودر طلب بلندى ومقام بر آمدند وپست شدند .
( 7 ) پس انسان دورانديش بديدن أمثال ايشان بر راه راست رود وپندگرفتنش مايهء توفيق أو شود واين انتخاب أو را به راه صواب رهنمون گردد .
( 8 ) پس اى مولاي من ، مرجع خواهش من تويى نه هيچ مسؤول ديگر .
وبر آورندهء نيازم تويى نه هر كس كه از أو طلب وخواهش مىشود .
( 9 ) پيش از آنكه كسى را بخوانم فقط تو را مىخوانم ، احدى در چشم انداز اميد من با تو شريك نيست ودر دعاى من هيچ كس با تو رقيب نمىباشد ونداى من كسى را با تو همسنگ وبرابر نمىكند .
( 10 ) الهى وحدانيت ويگانگى وملكهء قدرت بي نياز وفضيلت توان وقوّت وبلند پايگى ورفعت شايستهء تو است .
( 11 ) وما سواي تو در همهء عمر خود نيازمند رحمت تو ودر كار خويش عاجز ومغلوب ودر أمور خود ناتوان است وحالاتش گوناگون وصفاتش ناپايدار است .
( 12 ) پس تو برتر از آنى كه همانند وهمتايى داشته باشى وبزرگتر از آنى كه همسان وهمتايى براي تو باشد . پس پاك ومنزهى معبودى جز تو نيست .
صحيفه كامله سجاديه با ترجمه فارسى شاهرودى — صفحة 135
مساهمون: الإمام زين العابدين ( ع )
ص١٣٥