[ ( شرح ) ]
به طورى كه معلوم شد ، مشاورت در احكام و آداب و سنن الهى جايز نيست ، زيرا دستورهاى دينى از جانب خداوند متعال معين شده و تعبدى است - و لو تقول علينا بعض - الاقاويل لاخذنا منه باليمين ثم لقطعنا منه الوتين . و در امور دنيوى و مادى شخصى و خصوصى نيز ، مطلوب نيست ، و بايد به هر نحوى كه عقل و فكر خود آدم تشخيص داد ، با صدق و صلاح و درستى و جديت اقدام كرد و نتيجه گرفت .
پس مشاورت در امور اجتماعيست كه منتهى مىشود به صلاح اسلام و مسلمين و پيشرفت دين و خير و نفع افراد مسلمان و توسعه و قدرت مملكت اسلامى و دفع ضرر و خسارت از مملكت و مسلمانان و نظم و ترتيب و تجهيزات مؤمنين در مقابل مخالفين و معاندين ، پس در اين موارد است كه بايد متحد و متفق شده و با هم مشاوره كنند .
مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة ( فارسي ) — صفحة 236
مساهمون: المنسوب للإمام الصادق ( ع )
ص٢٣٦