في الله عز و جل و المواخاة لوجهه .
[ ( ترجمه ) ]
خداوند متعال فرموده است : دوستان مهربان در روز قيامت دشمنان همديگر مىشوند مگر آنان كه پرهيز كارند . و در اين زمان پيدا كردن رفيق خالص و پرهيز كار بسيار مشكل است ، و پيدا شدن چنين رفيقى از بزرگترين نعمتهاى پروردگار متعال است ، آيا نمىبينى كه نخستين كرامتى كه خداوند متعال در آغاز نبوت انبياء به آنان عطاء مىفرمايد ، تصديق و ايمان رفيق صادق و امين و يا دوست خالصى از اولياء خدا است . و همچنين از الطاف و كرامتهاى پروردگار متعال نسبت به دوستان و اولياء و افراد بر گزيده و امين ، اينست كه آنان را به رفاقت و مصاحبت انبياء خود موفق داشته است . و اين معنى دليل آنست كه از جهت ظاهر و معنى نعمتى نيست كه بالاتر و شيرينتر و گواراتر و پاكيزه تر باشد از مصاحبت در راه خدا و برادر و رفيق بودن به خاطر پروردگار متعال .
[ ( شرح ) ]
تقوى از وقايه و نگهدارى و حفظ است ، و شخص متقى نفس خود را از تمايلات نفسانى و هوىها و خواهشها و هوسهاى شيطانى و از محرمات و از آنچه خدا دوست نمىدارد ، حفظ و نگهدارى كرده ، و تنها هدف و مقصد او در زندگى ، خدا و حقيقت است و بس . اگر حقيقت تقوى در وجود انسان پديدار گشت ؛ نفاق و رياء و تزوير و تظاهرات بىحقيقت و برنامههاى باطل و اعمال و افكار فاسد و هوسرانى و هوى خواهى و توجه به غير خدا و تعارفات بر خلاف حق و اظهارات دروغ ، از وجود او ريشه كن شده ، و به جز حق و حقيقت برنامه اى نخواهد داشت . اينست كه رفاقت شخصى كه متقى است ، پايدار و ثابت و حق و هميشگى بوده ، و به اختلاف احوال و عوارض ظاهرى تغيير پذير نخواهد بود . البته يك چنين شخصى نيز هرگز با آنان كه متقى نيستند رفاقت و دوستى نخواهد كرد ، و چون رفاقتى با تقواى طرفين صورت گرفت ، تا هستند همراز و همراه و هم مرامند .
بر سر اغيار چون شمشير باش ، هين مكن روباه بازى شير باش
مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة ( فارسي ) — صفحة 231
مساهمون: المنسوب للإمام الصادق ( ع )
ص٢٣١