7 . ( واسبغ عليكم نعمه ظهرة ) ( لقمان 31 / 20 ) دو قارى مدينه و ابو عمرو و حفص با فتحه عين و هاء مضموم بنابر اينكه مذكر و جمع است ( نعمه ) خواندهاند ولى باقى قراء با سكون عين و تاء با تنوين نصب و به صورت مفرد ( نعمة ) خواندهاند . « 1 »
8 .
وَ الْعَنْهُمْ لَعْناً كَبِيراً
( احزاب 33 / 68 ) عاصم با باء موحده خوانده و از هشام قولهاى مختلفى نقل شده و بقيه با ثاء مثلث ( كثيرا ) خواندهاند . « 2 »
9 .
فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ
( حجرات 49 / 10 ) يعقوب با كسره همزه و سكون خاء و با تاى مكسور بنابر اينكه جمع است خوانده و بقيه با فتحه همزه و خاء و سكون ياء بنابر اينكه تثنيه است خواندهاند . « 3 »
در اول فعل مضارع ، گاهى قاريان حرف مضارع را نون متكلم و گاهى تاى خطاب و گاهى ياى غايب را روايت كردهاند ، و شكل حرف احتمال هر سه قرائت را دارد . مجموع مواردى را كه مربوط به حرف مضارع مىشود شمارش كرديم حدود دويست و ده مورد بود . و از جمله مثالهاى اين باب كه ابن الجزرى نقل كرده و در دو سوره توبه و يونس مورد اختلاف قاريان مىباشد ، موارد زير است :
1 . ( أن تقبل منهم نفقهم ) ( توبه 9 / 54 ) حمزه و كسايى و خلف بنابر مذكر بودن با يا خواندهاند و بقيه با تاء خواندهاند .
2 .
إِنْ نَعْفُ عَنْ طائِفَةٍ مِنْكُمْ نُعَذِّبْ طائِفَةً
( 9 / 66 ) عاصم ( نعف ) با نون مفتوح و ضمّ فاء و ( نعذّب ) با نون و كسره ذال و ( طائفة ) با نصب خوانده ، ولى بقيه ( يعف ) با ياى مضموم و فتحه فاء و ( تعذب ) با تاى مضموم و فتحه ذال و ( طائفة ) با رفع خواندهاند . « 4 »
3 . ( من بعد ما كان يزيع قلوب فريق منهم ) ( 9 / 117 ) حمزه و حفص بنابر مذكر بودن با ياء و بقيه بنابر مؤنث بودن با تاء خواندهاند . « 5 »
4 . ( يفصّل الايت ) ( يونس 10 / 5 ) ابن كثير و دو قارى بصره و حفص با ياء و بقيه با نون
هامش
( 1 ) همان مصدر ، ج 2 ، ص 347 .
( 2 ) همان مصدر ، ج 2 ، ص 349 .
( 3 ) همان مصدر ، ج 2 ، ص 376 .
( 4 ) همان مصدر ، ج 2 ، ص 280 .
( 5 ) همان مصدر ، ج 2 ، ص 281 .