تخطي إلى المحتوى الرئيسي

الغدير ( فارسى ) — صفحة 544

مساهمون:

ص٥٤٤
- پدر امام حسن و امام حسين عليهما السّلام است ، آن دو سبط بزرگوار كه مادرشان نيز سرور بانوان و دختر بهين پيامبران مىباشد . - آن‌كه پيغمبر ، به رغم دشمنان و رهروان راه ضلالت ، با او اظهار برادرى كرد . - و مطابق نصّ قرآن ، نفس پيامبر محسوب شد ، و بهترين كسى است كه مباهله نمود . - شأن عالى و و الا دارد ، همچنانكه نامش على عليه السّلام است ؛ آن نكوكار احسان‌بخشى كه پناهگاه من است . - به نصّ صريح ، حجت خدا در روز غدير است كه پيامبر فرمود : هركه على را دوست دارد و به رهبرى گيرد ، مرا دوست داشته است . - از سوى خداى ذو الجلال و آفريدگار عرش ، امير مؤمنان و برگزيده مىباشد . - اوست كه در رختخواب پيمبر ، به جاى وى خوابيد و از دشمنان خونخوارش بيم به دل راه نداد . اين ابيات را از مختصر ديوان شاعر كه به خط خودش نوشته و آن را به نزد استادش فرستاده است ، انتخاب كرديم و اصل اين قصيده ، قصيده‌اى است طولانى كه به سال 1149 در مدح امير مؤمنان عليه السّلام سروده است . وى قصيدهء ديگرى دارد كه به سال 1149 سروده است و ما آن را به خط خودش به دست آورديم . در آغاز اين قصيده ، به عقايد دينى خود اشاره مىكند و مىگويد : - عقايد نيكو را بشنو و گوهر فوايد را از معانى بكر كه حاصل انديشه است ، درياب ؛ خدايت هدايت كند . - حمد و ستايش پروردگارى را كه نعمتها به ما ارزانى داشت و هرگز نتوان آنها را به شمار آورد . تا آنجا كه گويد : - الطاف پروردگار ، همچون بارانى گوارا و فراگير ، همهء آفريدگان را شامل مىشود . - بزرگ‌ترين نعمتى كه خدا به ما بخشيده ، وجود گرامى بهترين رسولان ، محمّد و عترت بزرگوار اوست ، همان پيامبرى كه هدايتگر مردمان است و گرامىترين بندگان و پارسايان .