- براستى على و جعفر پشتوانهء منند ، در روزهاى گرفتارى و دردسر « 1 » .
تا آخر سرودهها كه گذشت .
27 - ثقة الاسلام كلينى در كافى به اسناد خود آورده است : درست بن ابى منصور از ابو الحسن اوّل - امام كاظم عليه السّلام - پرسيد : آيا ابو طالب حجّيتى بر رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله داشت ؟
گفت : نه ، ولى ابو طالب امانتهايى از سپردههاى پيامبران نزد خود داشت كه آنها را به وى سپرد . گفتم : آيا آن سپردهها را به وى داد ازاينروى كه حجيّتى بر وى داشت ؟ گفت : اگر حجيّتى بر وى داشت سپردهها را به وى نمىداد . گفتم : پس ابو طالب را چه حال بود ؟
گفت : به پيامبر و به آنچه آورده بود گرويد و سپردهها را به او داد و همان روز درگذشت « 2 » .
اين پايگاهى است برتر از پايگاه گرويدن : زيرا كه آن ، همراه با آنچه پيشتر از زبان سرور ما امير مؤمنان عليه السّلام گذشت ، روشن مىكند كه ابو طالب گذشته از ايمان ساده از جانشينان پيامبران و حجتهاى خدا در روزگار خويش بوده و روشنى اين قضيه به آنجا رسيده كه پرسنده به گمان افتاده كه پيش از برانگيخته شدن پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بر وى حجّيتى داشته ، ولى امام اين پندار را رد كرده و همان مرتبهء جانشينى پيامبران را براى او آشكار ساخته و اين را كه او از كيش يگانهپرستى راستين كه ابراهيم آورده بود پيروى مىكرده و سپس در برابر آيين درخشان محمّد سر فرود آورده و سپردههايى را كه داشته به منادى آن آيين داده و پيشتر گذشت كه او به ولايت علوى كه فرزند نيكوكارش به آن برخاسته گرويده بود .
28 - استاد ما ابو الفتح كراجكى به اسناد خود از ابان بن محمّد آورده است كه گفت : به امام پسنديده علىّ بن موسى الرضا عليه السّلام نوشتم : فدايت شوم تا پايان آنچه در بخش « آنچه كسان وى دربارهء او بازگو كردهاند » گذشت « 3 » .
29 - استاد ما مفسر بزرگ ابو الفتوح در تفسير خود آورده است : امام رضا عليه السّلام گفت : - و
هامش
( 1 ) . امالى 304 ؛ تفسير شيخ ابو الفتوح : 4 / 211 .
( 2 ) . كافى 242 .
( 3 ) . كتاب الحجة 16 ؛ الدرجات الرفيعة ؛ بحار الأنوار 33 ؛ ضياء العالمين .