دختر احمد بن عمر بن ابى بكر بن شكر مقدسى ( م 722 ) ، و ديگران شنيدهاند . « 1 »
و كسانى چون مطعم و ابن عبد الدائم و ابن نحّاس و يحيى بن سعد و از مكّه رضى الدين ابو اسحاق ابراهيم طبرى مكّى شافعى ، ( م 722 ) و ديگران به او اجازه دادند .
ابن حجر در الدرر گويد : شيبانى حديث گفت و فتوا داد و تدريس نمود و تصنيف كرد و بيرون آورد و در بيان شنيدههايش يگانه بود ، وفاتش در سال 777 اتفاق افتاده .
و شرححال او موجود است « 2 » و تعداد كسانى را كه از او شنيدهاند برشمرده است .
و تا آنجا كه مطّلع شديم در شرححال ، ايشان به شاعرى وصف نشده مگر اينكه امام ابا عبد اللّه محمّد شيبانى شافعى - كه اين قصيده به دو نسبت داده شده - در كتب رجالى به اين اوصاف ياد شده و اين منطبق نيست مگر براى او ، و خدا به حقيقت امر داناست .
هامش
( 1 ) . الدرر الكامنة 3 / 373 .
( 2 ) . شذرات الذهب 6 / 252 .