است .
- تا آنجا كه بعد از ذكر اصول عقايد و مدح سه خليفه گويد :
- و فراموش نكن داماد پيامبر و پسر عموى او را كه دريايى از علوم و رهبر بود .
- و جانش را فداى پيامبر خدا كرد ، در شبى كه در فراش پيامبر چون شير خوابيد .
- و كسى كه مولاى او پيامبر است ، پس صبح كرد در حالى كه على عليه السّلام مولا و ياور او بود .
- و فراموش نكن باقى اصحاب و اهل بيت و پيروان او بر راه هدايتاند .
- و خدا درود بر تمام ايشان فرستاده و نيز بر پيامبر درود گفته و تاكيد نموده است .
- پس همچون بندهء رافضى نباش كه تجاوز كنى ، و واى و واى كسى كه در عالم از قانون تجاوز كند .
- پس مذهب من دوستى تمام خاندان اهل بيت و صحابه است در فرداى قيامت به شفاعت ايشان به نعمت ابدى اميدوارم .
- و از جنگ صحابه با يكديگر سكوت پيشه كن زيرا آنچه بين ايشان واقع شده ، از اجتهاد محض بوده است .
- به تحقيق در اخبار صحيح آمده كه قاتل و مقتول آنان در بهشت جاودانند .
- و اين اعتقاد امام ما شافعى است . عقيده مالك و ابو حنيفه و احمد نيز همين است .
آنچه كه اين شعر درپى دارد
اين ابيات را از قصيدهء بزرگ ألفيهء شاعر انتخاب كردهايم كه صاحب كشف الظنون از آن ياد كرده و جمعى از بزرگان شافعى آن را شرح كردهاند از ايشانند :
1 - نجم الدين محمّد بن عبد اللّه اذرعى عجلونى شافعى ، ( م 876 ) آن را در 11 ماه رجب سال 859 شرح كرده و بديع المعانى فى شرح عقيدة الشيبانى ناميده است . اوّل شرحى است كه بر آن شده است ، چنانچه در اوّل نوشتهاش در ص 75 ياد كرده و در شعرش اشاره نموده است :
و من كان مولاه النبى لقد غدا * علىّ له بالحقّ مولا و منجدا