خالدى بعد از ذكر دو حديث ابو داود گفته است : اما استدلال خوارج به اين حديث بر عدم جواز نذر در اماكن بزرگان ، روى اين پندار كه پيامبران و صالحان بتهايند و عيدهايى از عيدهاى جاهليت ، چنين پندارى ناشى از گمراهى و خرافات و جسارتشان نسبت به انبيا و اولياست ، و گرنه آنان را بت نمىخواندند ، و اين نهايت تحقير از ناحيهء آنها نسبت به انبياى بزرگوار خداست ، چه كسى كه بر آنها هرچند با كنايه نقصى گيرد ، كافر است و توبهاش بنا بر بعضى از اقوال پذيرفته نخواهد شد . اين بدبختها در اثر نادانى ، توسل به انبيا و اوليا را عبادت و خود آنان را بت مىنامند ؛ بنابراين ، اعتبارى براى گفتار جاهلانه و گمراه كنندهشان نخواهد بود و خدا داناتر است ، چنان كه اعتبارى براى جهالت و گمراهى ابن تيميه و هم مذهبانش نخواهد بود . « 1 »
اينان كسانى هستند كه خدا بر دلهايشان مهر نهاد و پيرو هواى نفس خود گرديدند . « 2 »
هامش
( 1 ) . صلح الاخوان 109 .
( 2 ) . محمد 47 / 16 .