جاى علم فراوان و فضايل بسيار تنوخى را فرزندش ابو على محسن بن على گرفت و چنان كه ثعالبى گويد : او در قياس با پدر به هلال در برابر بدر مىمانست و شاخهاى از درخت وجود او به شمار مىرفت و گواهى راست ، بر عظمت پدر و فضيلتش بود ، و فرعى بود كه اصل خود را استوار مىداشت . تا زنده بود از او نيابت مىكرد و پس از مرگ ، جاى او را گرفت و ابو عبد اللّه بن حجاج كه شرح حالش مىآيد ، در شعر خود ، اين را اعتراف كرده است .
از آثار اوست : فرج بعد الشدة ، نشوار المحاضرة ، المستجار من فعلات الاجواد ، ديوان شعر كه از ديوان شعر پدرش بزرگتر است . در بصره از مشايخ آن حديث شنيد و به بغداد كه وارد شد ، به روايت حديث پرداخت . اولينبار كه حديث شنيد ، به سال 333 بود ، و اولينبار كه در قصر و بابل و حومهء آنها بر كرسى قضاوت نشست ، به سال 349 بود ، آنگاه المطيع للّه او را فرمانده لشكر مكرم ، ايذج و رامهرمز كرد و بسيارى از مشاغل ديگر را در جهات مختلف به عهده گرفت . شب يكشنبه چهارم ماه ربيع الاول سال 327 در بصره متولد شد و شب دوشنبه پنجم محرم سال 384 در بغداد بدرود زندگى گفت . مذهبش مانند پدر است ، ولى شواهد تشيع او بيشتر و آشكارتر از پدرش است .
ابو على محسن فرزندى به نام ابو القاسم على ، از خود به جاى گذارد كه وارث علم و كمالات فراوان پدر و جدش بود و در مصاحبت شريف مرتضى علم الهدى و ملازمت او بسر مىبرد و از خاصان درگاه او بود و با ابو العلاء معرى مصاحبت داشت و نزد او تلمّذ كرد و ميان او و خطيب ابو زكرياى رازى تبريزى پيوند دوستى برقرار بود و در مداين و نواحى آن و در زنجان و بردان و قرميسين و جاهاى ديگر به قضاوت پرداخت . خطيب بغدادى در تاريخ خود از او روايت كرده و به شرححال و ذكر مشايخ وى پرداخته است و ابو الغنانم محمّد بن على بن ميمون برسى ، معروف به ابى نيز از او روايت كرده است و او خود از ابو الحسن على بن عيسى رّمانى ، بنا بر اجازهء بزرگ علامهء حلى براى بنى زهره ، و از ابو عبد اللّه مرزبانى ( م 384 ) روايت كرده است .
الغدير ( فارسى ) — صفحة 535
مساهمون: الشيخ عبد الحسين الأميني (العلامة الأميني)
ص٥٣٥