از مذاهب بدهد ، قبل از تحقيق و بررسى كه بسادگى برايش فراهم است ، بىآزرمى و جلفى او را نشان مىدهد و كسى كه در كتابش بنگرد ، او را بسيار دروغزن ، گناهكار و بىپروا مىيابد ، مگر اينكه از گفتار خود برگردد و توبه كند .
اگر اين مرد در سخن خداى بزرگ ، مىانديشيد ، آنجا كه گويد : انسان سخنى بر زبان نراند مگر آنكه در كنار او مراقبى حاضر است « 1 » ، يا وعيد خدا را در مورد هر دروغگوى گنهكار و عيبجوى سخنچين و تبهكار « 2 » مىپذيرفت ، از دروغ و بهتان خوددارى مىكرد و مصلحت خود را مىشناخت . او شيطانش را خود پاسخ مىداد به اينكه شيعهء اماميه چه وقت قائل به تناسخ و حلول خدا در جسم ائمهاش بوده ؟
كداميك از آنان در قديم و جديد عقيده به وجود على عليه السّلام در ميان ابرها داشتهاند ، تا حرفى از قرآن را بر آن شاهد آورند .
بلى ، على عليه السّلام در ابرهاست ، جملهاى از شيعه است با اقتدا به پيغمبر اعظم صلّى اللّه عليه و آله به همان معنى كه پيش از اين گذشت ، ولى گويندهء كينهتوز آنها را از جاى خود تحريف و تأويل كرده تا شهرت و آبروى شيعهء اماميه را لكهدار كند .
آيا براى اين مرد و قومش عار و ننگ نيست كه بر يكى از فرق بزرگ اسلامى دروغ ببندد و از تهمت زدن به آنان باكى نداشته باشد و آنان را به آراى زننده و بىپايهاى نسبت دهد ؟ و از رفتار زشت خود در معاملهء با آنان تحاشى نكند ؟ آيا كتب شيعهء اماميه كه در قرون گذشته و امروز تأليف شده و زبان گوياى عقايد آنان است ، مشتمل بر بيزارى از اين گونه نسبتهاى مختلفى كه از زبان بدخواهانشان گفته مىشود ، نيست ؟
- او اگر اين مطالب را نمىداند ، مصيبتى بزرگ است و اگر مىداند و عمدا چنين مىكند ، مصيبت بزرگترى است .
بلى او مىتواند در نسبتهاى دروغينش به سخن اشخاصى از همقطارانش مانند طه حسين ، احمد امين و موسى جار اللّه از رجال تهمت و افترا ، استناد جويد .
البته ، عقيدهء اماميه به رجعت را قرآن گفته است ، ولى نادانى ، ديدهء اين مرد را مانند
هامش
( 1 ) . ق 50 / 18 .
( 2 ) . قلم 68 / 11 .