از غنى و فقر را خوشتر از ثروت دارم . » امام باقر عليه السّلام در جواب فرمود : « اما ما هرچه را خداوند عطا فرمايد مىخواهيم و به آن خوشتر هستيم . اگر مرض را عنايت كند آن را و اگر صحت را عنايت كند نيز ان را دوست مىداريم . » « 1 » آرى هرچه محبوب كند همان محبوب اهل دل و عارفان و اولياء الهى است .
با توجه به طرح مراحل سير و سلوكى و مقامات معنوى درمىيابيم كه براى رسيدن به كمالات برين و حيات طيبه و مقام وحدت و توحيد عرفانى راه دور و درازى در پيش است و سالك بايستى با توجه و بصيرت و براساس خودآگاهى ، خوديابى ، خودنقدى و خودنگهدارى آنها را بيايد زيرا كسب مقامات معنوى و فتوحات غيبى و وصول به قرب حقيقى « پيمودنى » ، چشيدنى و شهودى است نه گفتنى ، شنيدنى و . . .
و بدانيم و باور كنيم كه تنها در پرتو قرآن و عترت طاهره عليه السّلام است كه مىتوان به « سعادت حقيقى » و « حقيقت سعادت » رسيد و از پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله ، على عليه السّلام ، فاطمه زهرا عليها السّلام و امامان هدايت و نور عليه السّلام گرفته تا امثال سلمان فارسى ، ابوذر غفارى ، مقداد ، عمار ياسر ، كميل نخعى و . . . و تا بزرگانى چون آيت الله ملا حسينقلى همدانى ، ميرزا على آقا قاضى ، ميرزا جواد آقا ملكى تبريزى ، علامه طباطبايى و امام خمينى رحمه اللّه ، همه و همه شاگردان مكتب قرآن و عترت بودند و از رهگذر شريعت و ولايت به مقامات بلند عرفانى و منازل توحيدى راه يافتهاند و چنانكه بزرگان اهل معرفت و تجربت گفتهاند : « راه چنان رود كه رهروان رفتند » .
لذا اين در و آن در زدن و با حلوا حلوا گفتن دهان شيرين نمىشود بلكه بايد بيدار و بينا شد و كمر همت بست و عزم را جزم كرد و طريقت الهى را در پيش گرفت و از خودشناسى و خودسازى آغاز كرد تا به مرتبه خدا شهودى يا شهود خدا رسيد كه به
هامش
( 1 ) . جامع السعادات ، ج 3 ، ص 285 .