است . و اينكه فرمود « قبل از خلقت عالم ملكى قادر بود و بعد از خلقت ملكى جبار شد » در حقيقت خواسته است ملك را كه از صفات فعل است ، به قدرت ارجاع دهد ، كه از صفات ذات است تا تحققش قبل از ايجاد فرض داشته باشد .
و در كافى به سند خود از هشام جواليقى روايت كرده كه گفت : از امام صادق ( ع ) از معناى كلام خدا كه مىفرمايد : * ( « سُبْحانَ اللَّه » ) * پرسيدم كه منظور از آن چيست ؟ فرمود : منظور منزه بودن خدا ( از نواقص ) است « 1 » .
و در نهج البلاغه است كه : خداى تعالى خالق است ، اما نه با حركت و رنج « 2 » .
مؤلف : ما تعدادى از روايات وارده در اسماى حسناى خدا و شمار آنها را در بحث از اسماى حسنى در جلد ششم اين كتاب آورديم .
و در روايت نبوى معروف آمده كه : « حاسبوا انفسكم قبل ان تحاسبوا وزنوا قبل ان توزنوا و تجهزوا للعرض الاكبر - از نفس خود حسابكشى كنيد ، قبل از آن كه از شما حساب بكشند ، و خود را بسنجيد ، قبل از آن كه شما را بسنجند ، و براى روز قيامت آماده شويد » « 3 » .
و در كافى به سند خود از ابى الحسن ماضى ( ع ) روايت آورده كه فرمود :
كسى كه روز به روز به حساب نفس خود رسيدگى نمىكند از ما نيست ( آن كس از ما است كه روز به روز به حساب خود برسد ) اگر عمل نيكى داشت شكرش نسبت به خدا بيشتر شود و اگر عمل زشتى داشت از خدا طلب مغفرت نموده ، توبه كند « 4 » .
مؤلف : قريب به اين معنا رواياتى ديگر است ، و ما رواياتى از ائمه اهل بيت ( ع ) در معناى ذكر خدا در ذيل تفسير آيه « فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ . . . » « 5 » و آيه « يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّه ذِكْراً كَثِيراً » « 6 » نقل كرديم ، اگر كسى بخواهد مىتواند بدانجا مراجعه كند .
هامش
( 1 ) اصول كافى ، ج 1 ، ص 118 ، ح 11 .
( 2 ) نهج البلاغه ، خطبه 152 .
( 3 ) وسائل الشيعة ، ج 11 ، ص 380 ، ح 9 .
( 4 ) اصول كافى ، ج 2 ، ص 453 ، ح 2 .
( 5 ) سوره بقره ، آيه 152 .
( 6 ) سوره احزاب ، آيه 41 .