مىگيرد تا مردم را از راه خدا گمراه كند . به او بگو سرگرم كفر خود باش و به اين بهره اندك دلخوش باش كه تو از اهل آتشى ( 8 ) .
آيا كسى كه در اوقات شب در حال سجده و ايستاده به عبادت مشغول است و از آخرت مىترسد و اميدوار رحمت پروردگار خويش است مانند از خدا بىخبران است ؟ بگو آيا آنها كه مىدانند و آنها كه نمىدانند يكسانند ؟ هرگز ولى تنها كسانى متذكر مىشوند كه داراى خرد باشند ( 9 ) .
بگو اى بندگان من كه ايمان آورده و از پروردگارتان مىترسيد آنهايى كه در اين دنيا نيكى مىكنند پاداشى نيك دارند و زمين خدا هم گشاده است كسانى كه خويشتندار باشند اجرشان را بدون حساب و به طور كامل درخواهند يافت ( 10 ) .
بيان آيات
از خلال آيات اين سوره برمىآيد كه مشركين معاصر رسول خدا ( ص ) از آن جناب درخواست كردهاند كه از دعوتش به سوى توحيد و از تعرض به خدايان ايشان صرف نظر كند ، و گر نه نفرين خدايان گريبانش را خواهد گرفت . در پاسخ آنان اين سوره كه به وجهى قرين سوره « ص » است ، نازل شده و به آن جناب تاكيد كرده كه دين خود را خالص براى خداى سبحان كند ، و اعتنايى به خدايان مشركين نكند ، و علاوه بر آن به مشركين اعلام نمايد كه مامور به توحيد و اخلاص دين است ، توحيد و اخلاصى كه آيات و ادله وحى و عقل همه بر آن تواتر دارند . و لذا مىبينيم خداى سبحان در خلال سوره چند نوبت كلام را متوجه اين مساله مىسازد ، مثلا در آغاز سوره مىفرمايد : * ( « فَاعْبُدِ اللَّه مُخْلِصاً لَه الدِّينَ » ) * و باز در آيه بعدى مىفرمايد : * ( « أَلا لِلَّه الدِّينُ الْخالِصُ » ) * سپس در وسط سوره دوباره به اين مساله بر مىگردد و مىفرمايد : * ( « قُلْ إِنِّي أُمِرْتُ أَنْ أَعْبُدَ اللَّه مُخْلِصاً لَه الدِّينَ » ) * و باز در آيه 14 مىفرمايد :
« قُلِ اللَّه أَعْبُدُ مُخْلِصاً لَه دِينِي » و در آيه 15 مىفرمايد : « فَاعْبُدُوا ما شِئْتُمْ مِنْ دُونِه » .
آن گاه در آيه 30 اعلام مىدارد كه : « إِنَّكَ مَيِّتٌ وَإِنَّهُمْ مَيِّتُونَ . . . » و در آيه 36 مىپرسد : « ألَيْسَ اللَّه بِكافٍ عَبْدَه وَيُخَوِّفُونَكَ بِالَّذِينَ مِنْ دُونِه » و در آيه 39 تهديد مىكند به اينكه : « قُلْ يا قَوْمِ اعْمَلُوا عَلى مَكانَتِكُمْ إِنِّي عامِلٌ » و در آيه 64 مىفرمايد : « قُلْ أفَغَيْرَ اللَّه تَأْمُرُونِّي أَعْبُدُ أَيُّهَا الْجاهِلُونَ » و همچنين اشارات ديگرى كه همه دلالت بر اين دارد كه مشركين از آن جناب خواسته بودند دست از دعوت به توحيد بردارد .
آن گاه به استدلال بر يكتايى خدا در ربوبيت و الوهيت پرداخته ، هم از طريق وحى و