مىكند ، يكى به خاطر گناهان خودشان ، و بارى ديگر به گناهان ديگران « 1 » .
و در الدر المنثور است كه ابن ابى شيبه در كتاب المصنف ، و ابن منذر ، از ابى حنيفه ، روايت آوردهاند كه گفت ابو جهل و بزرگان قريش افرادى را كه نزد رسول خدا ( ص ) رفته ، و مسلمان مىشدند ، مىديدند ، و مىگفتند : محمد ( ص ) شراب را حرام كرده ، و زنا و هر عملى كه عرب انجام مىداد تحريم نموده ، از دين او برگرديد ، و ما گناه شما را به گردن مىگيريم ، پس اين آيه نازل شد : * ( « لَيَحْمِلُنَّ أَثْقالَهُمْ وَأَثْقالًا مَعَ أَثْقالِهِمْ » ) * « 2 » .
و نيز در همان كتاب آمده كه احمد از حذيفه روايت كرده كه گفت : مردى در عهد رسول خدا ( ص ) از مردم گدايى كرد ، مردم چيزى به او ندادند ، تا آنكه يك نفر چيزى به او داد ، مردم هم دادند ، حضرت فرمود : كسى كه كار خيرى را فتح باب كند ، و مردم هم آن را انجام دهند ، هم اجر خودش را به او مىدهند ، و هم اجر كسانى كه از او پيروى كردند ، بدون اينكه از اجر آنان چيزى كاسته شود . و همچنين كسى كه عمل شرى را فتح باب كند ، و ديگران هم به پيروى او آن كار را مرتكب شوند ، هم وزر گناه خود او را به او مىدهند ، و هم وزر كسانى را كه پيروىاش كردند ، بدون اينكه از وزر آنان بكاهند « 3 » .
مؤلف : اين مضمون در رواياتى ديگر نيز آمده ، و در بعضى از آنها جمله * ( « وَلَيَحْمِلُنَّ أَثْقالَهُمْ وَأَثْقالًا مَعَ أَثْقالِهِمْ » ) * به آن تفسير شده است .
هامش
( 1 ) تفسير قمى ، ج 2 ، ص 149 .
( 2 ) الدر المنثور ، ج 5 ، ص 142 .
( 3 ) الدر المنثور ، ج 5 ، ص 143 .