عباس روايت كرده « 1 » .
و در الدر المنثور است كه نسايى و ابن منذر از ابن عباس روايت كردهاند كه گفت :
گوينده اين حرف كه * ( « إِنْ نَتَّبِعِ الْهُدى مَعَكَ نُتَخَطَّفْ مِنْ أَرْضِنا » ) * حارث بن عامر بن نوفل بود « 2 » .
و در تفسير قمى در ذيل آيه * ( « وَرَبُّكَ يَخْلُقُ ما يَشاءُ وَيَخْتارُ ما كانَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ . . . » ) *
فرمودهاند : اين خدا است كه امام را اختيار مىكند ، و مردم اين حق را ندارند كه امام اختيار كنند « 3 » .
مؤلف : اين روايت از باب جرى و تطبيق مصداق بر كلى است ، مىفرمايد : يكى از امورى كه به دست خداى تعالى است ، نه به دست مردم مساله امامت است ، و اين بر اساس اين مساله است كه نصب امام معصوم واجب است از جانب خداى تعالى باشد ، همانطور كه بعث انبياء واجب است از جانب او باشد ، كه تفصيل اين مساله در سابق گذشت .
و در همان كتاب در روايت ابى الجارود ، از امام باقر ( ع ) آمده كه در ذيل آيه * ( « وَنَزَعْنا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ شَهِيداً » ) * فرمود : شهيد از اين امت ، امام اين امت است .
مؤلف : اين نيز از باب جرى و تطبيق مصداق بر كلى است « 4 » .
هامش
( 1 ) الدر المنثور ، ج 5 ، ص 134 ( ط بيروت ) .
( 2 ) الدر المنثور ، ج 5 ، ص 134 .
( 3 و 4 ) تفسير قمى ، ج 2 ، ص 143 .