ديدگان خويش را به آن چيزهايى كه نصيب دسته هايى از ايشان كرديم ميفكن و بخاطر آنچه آنها دارند غم مخور و به مؤمنان نرمخويى كن ( 88 ) .
و بگو كه من خودم بيمرسان آشكارم ( 89 ) .
( ما بر آنها عذابى مىفرستيم ) همانگونه كه بر قسمتكنان ( آيات الهى ) فرستاديم ( 90 ) .
كسانى كه قرآن را قسمتها پنداشتند ( 91 ) .
به پروردگارت سوگند از همه آنها سؤال خواهيم كرد ( 92 ) .
از آنچه كردهاند ( 93 ) .
آنچه را دستور دارى آشكار كن و از مشركان روى بگردان ( 94 ) .
ما شر استهزاءگران را از تو كوتاه مىكنيم ( 95 ) .
كسانى كه با خداى يكتا ، خداى ديگر مىانگارند به زودى خواهند دانست ( 96 ) .
ما مىدانيم كه تو سينه ات از آنچه مىگويند تنگ مىشود ( 97 ) .
به ستايش پروردگارت تسبيح گوى و از سجده كنان باش ( 98 ) .
پروردگار خويش را عبادت كن تا برايت يقين ( مرگ ) فرا رسد ( 99 ) .
بيان آيات
در اين آيات غرضى كه در آيات قبلى بود خلاصه مىشود ، غرض از آن آيات اين بود كه رسول خدا ( ص ) را به قيام بر انجام ماموريت و رسالت خود و اعراض و گذشت از جفاهاى مشركين دعوت كند ، و تسلاى خاطر دهد كه از آنچه مىگويند غمگين و تنگ حوصله نگردد ، زيرا قضاى حق بر اين رانده شده كه مردم را به اعمالشان در دنيا و آخرت و مخصوصا در روز قيامت - كه هيچ شكى در آن نيست - سزا دهد ، همان روزى كه احدى را از قلم نمىاندازد ، و به اندازه يك ذره هم از خير و شر كسى را بدون كيفر و پاداش نمىگذارد ، و با در پيش داشتن چنين روزى ، ديگر جاى تاسف خوردن بر كفر كافران باقى نمىماند ، چون خدا بدان دانا است و به زودى جزاى اعمالشان را مىدهد و نيز جاى تنگ حوصلگى و اندوه نيست ، چون به خداى سبحان مشغول گشتن مهمتر و واجبتر است .
در اينجا خداى سبحان مساله اعراض و گذشت از كفارى را كه او را مسخره مىكردند تكرار كرده ، - همان كفارى كه در ابتداى سوره ذكرشان گذشت - و همچنين سفارش فرموده بود كه به تسبيح و حمد و عبادت خداى خود بپردازد ، و خبر داده بود كه خود او شر كفار را از او مىگرداند ، اينك در اين آيات هم همين را تكرار مىكند كه به كار رسالت خود مشغول باشد ، و در همين جا سوره پايان مىپذيرد .
تفسير الميزان ( فارسي ) — صفحة 277
مساهمون: السيد محمدحسين الطباطبائي
ص٢٧٧