مىدهيم سلامى خالص » ابراهيم در پاسخ گفت : « سَلاماً قالَ إِنَّا مِنْكُمْ وَجِلُونَ - پاسخ ما به شما سلام است ولى ما از شما ترس و دلواپسى داريم » گفتند : « لا تَوْجَلْ إِنَّا نُبَشِّرُكَ بِغُلامٍ عَلِيمٍ » .
امام باقر ( ع ) آن گاه فرمود : و منظور از اين غلام عليم ، اسماعيل است كه قبل از اسحاق از هاجر متولد شد ، ابراهيم ( ع ) به رسولان آسمانى گفت : « أبَشَّرْتُمُونِي عَلى أَنْ مَسَّنِيَ الْكِبَرُ فَبِمَ تُبَشِّرُونَ » فرشتگان گفتند : « بَشَّرْناكَ بِالْحَقِّ فَلا تَكُنْ مِنَ الْقانِطِينَ » ابراهيم ( ع ) به رسولان آسمانى گفت : « فَما خَطْبُكُمْ أَيُّهَا الْمُرْسَلُونَ » گفتند : « إِنَّا أُرْسِلْنا إِلى قَوْمٍ مُجْرِمِينَ » .
امام باقر ( ع ) اضافه كردند كه ابراهيم گفت : آخر لوط پيغمبر در ميان آن قوم است ؟ و گفتند : ما بهتر مىدانيم كه در بين آنان چه كسى هست ! اما بطور حتم او و اهلش را نجات خواهيم داد مگر همسرش را كه مقدر كردهايم كه از هالكان باشد .
بعد از آنكه خداى تعالى قوم لوط را عذاب كرد ، رسولانى نزد ابراهيم فرستاد تا او را به ولادت اسحاق بشارت و به هلاكت قوم لوط تسليت دهند . قرآن در سوره حجر و سوره ذاريات در اين باره مىفرمايد : وقتى فرستادگان ما براى دادن بشارت نزد ابراهيم شدند كلمه « سلام » را ادا كردند ، ابراهيم نيز اين كلمه را به زبان آورد ( و در دل گفت : ) اين مردم را نمىشناسم ، و چيزى نگذشت كه گوساله اى حنيذ آورد يعنى گوساله اى پاكيزه و بريان و مغز پخت ، ولى وقتى ديد دست ميهمانان به آن نمىرسد ، از آنان بدش آمد و عملشان را نكوهيده ديد و احساس ترس از آنان كرد ، گفتند : مترس كه ما فرستاده شدهايم به سوى قوم لوط ، همسرش ايستاده بود . در اينجا امام باقر فرموده : منظور از همسر ، ساره است كه ايستاده بود ، او را بشارت دادند به ولادت اسحاق و به دنبال اسحاق يعقوب « فضحكت » يعنى پس ساره از گفتار آنان تعجب كرد . « 1 »
مؤلف : اين روايت ( بطورى كه ملاحظه مىكنيد ) داستان بشارت را دو داستان دانسته :
يكى بشارت به ابراهيم در باره ولادت اسماعيل و يكى ديگر بشارت به ساره در مورد ولادت اسحاق ، و بشارت به ولادت اسحاق را چند سال بعد از تولد اسماعيل دانسته ، آن گاه آيات سوره حجر ( كه در آن مساله آوردن گوساله به ميان نيامده ) را حمل كرد ، بر بشارت اول يعنى تولد اسماعيل ( ع ) و زمان آن را وقتى دانسته كه هنوز عذاب بر قوم لوط نازل نشده بوده ، و آيات سوره هود و سوره ذاريات را ( كه در اين روايت در هم آميخته ) حمل كرده است بر بشارت
هامش
( 1 ) تفسير عياشى ، ج 2 ، ص 152 ، ح 44 .