در رواياتى چند از طرق شيعه و سنى نقل شده است ، و سياق آيه شريفه * ( « حَتَّى إِذا جاءَ أَمْرُنا وَفارَ التَّنُّورُ قُلْنَا احْمِلْ فِيها . . . » ) *
خالى از اين ظهور نيست كه فوران تنور ، خود عذاب نبوده ، بلكه ميعاد آن بوده ، به عبارت ساده تر اينكه از سياق ، آن فهميده مىشود كه خداى تعالى قبلا به آن جناب خبر داده بوده كه هر زمانى كه فلان تنور فوران كرد بدان كه نزول عذاب نزديك شده است .
و در همان كتاب به سند خود از اسماعيل جعفى از امام ابى جعفر ( ع ) روايت آورده كه فرمود : شريعت نوح ( ع ) تنها اين بوده كه خلق خدا را به يگانگى و اخلاص بپرستند ، يعنى در پرستش او هواهاى نفسانى و اهداف شيطانى را دخالت نداده و خدايان دروغين را از خدايى خلع كنند ، و اين شريعت ، همان شريعت فطرت است ، فطرتى كه خداى عز و جل مردم را بر آن فطرت آفريده ، و نيز خداى تعالى از آن جناب و از همه انبياء پيمان گرفته بود كه تنها او را پرستيده و چيزى را شريك او نگيرند ، و دستور به نماز و امر به معروف و نهى از منكر و حلال و حرام داده بود ، ولى احكام حدود و فرايض ارث برايش تشريع نشده بود اين بود شريعت نوح ( ع ) و آن جناب نهصد و پنجاه سال در بين قومش زندگى كرد ، و آنان را سرى و علنى به شريعت خود دعوت فرمود ، ولى زير بار نرفته و سركشى كردند ، در آخر به خداى تعالى شكوه كرد كه : « رب انى مَغْلُوبٌ فَانْتَصِرْ - پروردگارا من شكست خوردهام پس ياريم كن » خداى متعال نيز به وى وحى فرستاد كه * ( « لَنْ يُؤْمِنَ مِنْ قَوْمِكَ إِلَّا مَنْ قَدْ آمَنَ فَلا تَبْتَئِسْ بِما كانُوا يَفْعَلُونَ » ) * و اين وحى تصديق نظريه خود نوح است كه عرضه داشته بود : « وَلا يَلِدُوا إِلَّا فاجِراً كَفَّاراً » و چون كار بدين جا كشيد خداى تعالى وحى فرستاد كه : « أَنِ اصْنَعِ الْفُلْكَ » « 1 » .
مؤلف : اين روايت را عياشى نيز از جعفى نقل كرده ، « 2 » ولى سند آن را ذكر نكرده است ، و ظاهر روايت اين است كه نوح ( ع ) دو نوبت قوم خود را نفرين كرده يكى از آن دو نفرين كه همان نفرين نوبت اول يعنى : « فَدَعا رَبَّه أَنِّي مَغْلُوبٌ فَانْتَصِرْ » مىباشد ، در سوره قمر واقع شده ، و دومى آن بعد از مايوس شدن نوح از ايمان آوردن قومش بوده ، و در سوره نوح واقع شده ، آنجا كه عرضه مىدارد : « رَبِّ لا تَذَرْ عَلَى الأَرْضِ مِنَ الْكافِرِينَ دَيَّاراً إِنَّكَ إِنْ تَذَرْهُمْ يُضِلُّوا عِبادَكَ وَلا يَلِدُوا إِلَّا فاجِراً كَفَّاراً » .
و مرحوم صدوق در كتاب معانى الاخبار به سند خود از حمران از امام ابى جعفر
هامش
( 1 ) بحار الانوار ، ج 11 ، ص 331 ، چاپ جديد .
( 2 ) تفسير عياشى ، ج 2 ، ص 144 ، حديث 19 .