عذاب را ببينند ، بعد از نشان دادن اين آيت ، بارانى بر آن قوم باريد كه بطور حيرت انگيزى نازل مىشد ، و آنچه چشمه بر روى زمين بود نيز به جوشش در آمد ، و خداى تعالى آن قوم را غرق نموده ، نوح و كسانى را كه در كشتى با او بودند نجات داد . . . « 1 »
مؤلف : اين حديث كه ما قسمتى از آن را با طول و تفصيلش نقل كرديم خيلى ارتباط به بحث تفسيرى نداشت چيزى كه هست ما آن را به عنوان نمونه اى از روايات بسيارى كه در اين جزئيات از طرق شيعه و اهل سنت وارد شده آورديم ، و نيز به اين منظور نقل كرديم تا براى خواننده در فهم داستانهاى آيات مورد بحث كمكى از ناحيه روايات شده باشد .
و در اين روايت از جمله * ( « وَاصْنَعِ الْفُلْكَ بِأَعْيُنِنا وَوَحْيِنا . . . » ) * استفاده شده كه نوح ( ع ) كشتى را در كمتر از پانصد سال ساخته ، و روايت ، نام زياد را به ابن ابى سفيان اضافه كرده ( با اينكه به اعتقاد ما زياد ولد زنا بوده و پدرش معلوم نبود ) ، اما شايد لفظ ابى سفيان كلام امام نبوده و راوى آن را از پيش خود اضافه كرده باشد .
و در همان كتاب به سند خود از « رزين اسدى » از امير المؤمنين ( ع ) روايت كرده كه فرمود : وقتى نوح ( ع ) از ساختن كشتى فارغ شد ، ميعاد و وعده عذابى كه بين او و پروردگارش معين شده بود تا قوم او با آن عذاب هلاك شوند فرا رسيد و آن تنور معين كه بر حسب آن ميعاد مىبايست در خانه آن زن فوران كند فوران كرد ، زن به نوح خبر داد كه تنور به فوران در آمده ، نوح ( ع ) برخاست و با مهر مخصوص خود آن را مهر كرد ، آن گاه آب بالا آمد و به بركت آن مهر روى هم ايستاد و گسترده نشد و نوح هر كسى را كه مىخواست بر كشتى سوار كند سوار كرد ، و هر كسى را كه مىخواست بيرون كند بيرون كرد ، آن گاه به سراغ مهر خود رفت ، و آن را از تنور كند ، كه ناگهان ريزش آسمان و جوشش زمين شروع شد و خداى تعالى در اين باره فرموده : « فَفَتَحْنا أَبْوابَ السَّماءِ بِماءٍ مُنْهَمِرٍ ، وَفَجَّرْنَا الأَرْضَ عُيُوناً فَالْتَقَى الْماءُ عَلى أَمْرٍ قَدْ قُدِرَ ، وَحَمَلْناه عَلى ذاتِ أَلْواحٍ وَدُسُرٍ » « 2 » .
آن گاه فرمود : نجارى نوح و ساختن كشتى در وسط مسجد شما واقع شد ، و مساحت مسجد شما از مساحتى كه در زمان نوح داشته هفتصد ذراع كاسته شده .
مؤلف : اينكه فوران تنور نشانه نزديك شدن عذاب بوده تنها در اين حديث نيامده بلكه
هامش
( 1 ) بحار الانوار ، ج 11 ، ص 331 ، چاپ جديد ، تفسير عياشى ، ج 1 ، ص 144 ، حديث 19 .
( 2 ) ما ، درهاى آسمان را به آبى پر پشت گشوديم ، و زمين را به چشمه هايى جوشان شكافتيم ، پس آب بالا و پايين به هم پيوست تا امر تقدير شده محقق شود ، و ما نوح را بر تخته چوبها كه به وسيله ميخ به هم متصل شده بود سوار كرديم . « سوره قمر ، آيات 11 - 13 »