فرمود : اين امت بر هفتاد و سه فرقه منشعب مىشود هفتاد و دو فرقه در آتش و يك فرقه در بهشت است ، و آن فرقه همان كسانىاند كه خداى عز و جل در باره شان فرمود : * ( « وَمِمَّنْ خَلَقْنا أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَبِه يَعْدِلُونَ » ) * و ايشان من و شيعيان منند . « 1 »
مؤلف : عياشى نيز نظير اين روايت را از زادان از على ( ع ) نقل كرده ، ليكن در آخر آن به جاى « و ايشان من و شيعيان منند » دارد : « و ايشان بر حقند » . و در تفسير آيه « وَمِنْ قَوْمِ مُوسى أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَبِه يَعْدِلُونَ » روايتى در اين معنا از عياشى « 2 » از ابى الصهبان از على ( ع ) گذشت و همچنين روايتى نظير آن از الدر المنثور سيوطى به طرقى از آن حضرت . « 3 »
و در كافى به سند خود از سفيان بن سمط روايت كرده كه گفت : امام صادق ( ع ) فرمود : خداوند وقتى بخواهد به بنده اش خيرى برساند وقتى بنده اش گناهى مىكند به دنبال گناهش ، ببلاء و ناملايمى دچارش مىسازد ، تا استغفار بيادش بيندازد و وقتى بخواهد به بنده اش شرى برساند وقتى بنده اش گناهى كرد دنبال گناهش نعمتى به او مىرساند ، تا بدين وسيله استغفار از يادش برود ، و او هم چنان به گناه كارى خود ادامه دهد ، و اين سخن خداست كه مىفرمايد : * ( « سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَيْثُ لا يَعْلَمُونَ » ) * و اين استدراج به نعمت دادن در وقت معصيت است . « 4 »
و نيز در همان كتاب به سند خود از سماعة بن مهران روايت كرده كه گفت از امام صادق ( ع ) پرسيدم معناى : * ( « سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَيْثُ لا يَعْلَمُونَ » ) * چيست ؟ فرمود : اين در باره بنده ايست كه گناهى مىكند و در اثر آن ، نعمتهاى تازه اى به او رو مىآورد ، و اين نعمتها او را از استغفار از آن گناهش باز مىدارد . « 5 »
مؤلف : كافى اين روايت را به همين مضمون به سند خود از ابن رئاب از بعضى از اصحاب ما از امام صادق ( ع ) نقل كرده « 6 » .
و نيز به سند خود از حسن صيقل روايت كرده كه گفت : از امام صادق ( ع )
هامش
( 1 ) تفسير برهان ج 2 ص 53 ح 9
( 2 ) تفسير عياشى و تفسير برهان ج 2 ص 15
( 3 ) تفسير عياشى ج 2 ص 43 ح 122
( 4 ) الدر المنثور ج 3 ص 149
( 5 ) كافى ج 2 ص 452 ح 1
( 6 ) كافى ج 2 ص 452 ح 3