مؤلف : اين خبر هيچ اشكالى ندارد ، چيزى كه هست بايد دانست كه مقصود رسول خدا ( ص ) بيان شان نزول آيه نبوده بلكه تطبيق آيه بر يكى از مصاديقش بوده است . و همچنين آن روايتى كه مىگويد مقصود از نور در آيه شريفه على ( ع ) است معنايش اين است كه يكى از مصاديق آن نور ، على ( ع ) است ، ممكن هم هست بگوييم روايت دوم ناظر به باطن آيه است نه به ظاهر آن .
و در الدر المنثور است كه ابن ابى حاتم از على بن ابى طالب ( ع ) روايت كرده كه گفت : بنى اسرائيل بعد از موسى به هفتاد و يك فرقه منشعب شدند و اهل نجات از همه آنها يك فرقه است و ما بقى در آتشند و نصارا بعد از عيسى ( ع ) به هفتاد و دو فرقه منشعب شدند و اهل نجات از آنها تنها يك فرقه است ، و ما بقى در آتشند ، امت اسلام هم به هفتاد و سه فرقه منشعب خواهند شد و همه آن فرق در آتشند مگر يك فرقه ، قرآن درباره آن يك فرقه از امت موسى فرموده : * ( « وَمِنْ قَوْمِ مُوسى أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَبِه يَعْدِلُونَ » ) * و در باره امت عيسى فرموده : « مِنْهُمْ أُمَّةٌ مُقْتَصِدَةٌ » اين آن دو امت اهل نجات از قوم موسى و عيسى هستند . و در باره ما مسلمانان مىفرمايد : « وَمِمَّنْ خَلَقْنا أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَبِه يَعْدِلُونَ » اين آن فرقه اهل نجات از امت اسلام است « 1 » .
و در تفسير عياشى از ابى الصهبان بكرى روايت كرده كه گفت : من در حضور على بن ابى طالب ( ع ) بودم كه آن حضرت رأس الجالوت و اسقف نصارا را احضار نمود و به ايشان گفت : من از شما پرسشى خواهم كرد كه خودم به جواب آن داناتر از شمايم ، پس بيهوده از دادن جواب آن طفره نرويد و از من كتمان نكنيد . آن گاه به رأس الجالوت گفت : به حق آن كسى كه تورات را بر موسى نازل كرد ، و بنى اسرائيل را از من و سلوى خورانيد ، و براى ايشان از دل دريا راه خشكى باز كرد ، و از سنگ كوه طور براى ايشان دوازده چشمه جوشانيد ، و هر يك را به سبطى از اسباط بنى اسرائيل اختصاص داد مرا خبر ده از اينكه بنى اسرائيل بعد از موسى به چند فرقه منشعب شدند ؟ رأس الجالوت گفت : به يك فرقه باقى ماندند . حضرت فرمود : به حق آن خدايى كه جز او معبودى نيست دروغ گفتى ، بنى اسرائيل به هفتاد و يك فرقه منشعب شدند ، و همه در آتشند مگر يك فرقه ، كه قرآن در باره ايشان مىفرمايد : * ( « وَمِنْ قَوْمِ مُوسى أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَبِه يَعْدِلُونَ » ) * « 2 » .
هامش
( 1 ) الدر المنثور ج 3 ص 136
( 2 ) تفسير عياشى ج 2 ص 32 ح 91