تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تفسير الميزان ( فارسي ) — صفحة 224

مساهمون:

ص٢٢٤
بيشتر از قوم نوح بىشرمى و وقاحت كردند ، چه آنان نوح ( ع ) را تنها مردى گمراه دانستند ، و اينان هود را مردى سفيه خواندند ، و در عين حال هود ( ع ) وقار نبوت را از دست نداد و ادبى را كه انبياء در دعوت الهى خود بايد رعايت كنند فراموش نفرمود ، و با كمال ادب فرمود : « يا قوم » و اين لحن ، لحن كسى است كه نهايت درجه مهربانى و حرص بر نجات مردمش را دارد . * ( « لَيْسَ بِي سَفاهَةٌ وَلكِنِّي رَسُولٌ مِنْ رَبِّ الْعالَمِينَ » ) * - و به طورى كه مىبينيد در رد تهمت سفاهت از خود و اثبات ادعاى رسالت خويش ، هيچ تاكيدى به كار نبرد ، براى اينكه اولا در مقابل مردمى لجوج ، لجبازى و اصرار نكرده باشد ، و در ثانى بفهماند كه ادعايش آن قدر روشن است كه هيچ احتياجى به تاكيد ندارد . * ( « أُبَلِّغُكُمْ رِسالاتِ رَبِّي وَأَنَا لَكُمْ ناصِحٌ أَمِينٌ » ) * يعنى من از جهت اينكه فرستاده اى هستم به سوى شما ، كارى جز تبليغ پيامهاى پروردگارم ندارم ، و از آنچه شما در باره‌ام مىپنداريد ، به كلى منزه هستم . آرى ، من در آنچه شما را به سوى آن مىخوانم حيله گر نبوده ، نسبت به آن دين حقى كه به آن مبعوث شده‌ام ، خائن نيستم ، و چيزى از آن را زير و رو نكرده ، جز تدين شما را به دين توحيد يعنى دينى كه نفع و خير شما در آن است چيز ديگرى نمىخواهم . و در برابر اينكه آنان او را دروغگو شمردند ، خود را « امين » ناميد . * ( « أوَ عَجِبْتُمْ أَنْ جاءَكُمْ ذِكْرٌ مِنْ رَبِّكُمْ . . . » ) * كلمه « بصطة » همان « بسطة » با سين است ، و از آنجايى كه پهلوى « طا » كه از حروف اطباق است قرار گرفته ، مبدل به « صاد » شده هم چنان كه « صراط » را با اينكه اصلش « سراط » است ، به همين خاطر با « صاد » مىنويسند . كلمه « آلاء » جمع : « إلى » - به فتح همزه - و « الى » - به كسر آن - و به معناى نعمت است ، هم چنان كه « آناء » جمع « انى » و « انى » است . هود ( ع ) در اين جمله مانند نوح ( ع ) تعجب قوم را بىمورد دانسته و از نعمتهاى الهى دو نعمت را كه بسيار روشن بوده ، ذكر فرموده است ، يكى اينكه خداوند آنان را پس از انقراض قوم نوح ، خليفه خود قرار داده ، و ديگر اينكه به آنها درشتى هيكل و نيروى بدنى فراوان ارزانى داشته است . از همين جا معلوم مىشود كه قوم هود ، داراى تمدن بوده و تقدم بر ساير اقوام داشته ، و قوه و قدرت بيشترى را دارا بودند . هود ( ع ) بعد از ذكر اين دو نعمت اشاره به ساير نعمتهاى الهى نموده و فرموده : * ( « فَاذْكُرُوا آلاءَ اللَّه لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ . . . » ) * .