عبوديت و اظهار ذلّت در برابر او ببهترين و روشنترين مظاهرش ، جلوهگر مىباشد ! .
آيا سزاوارتر اين نيست كه انسان ، بتربتى سجده كند كه در آن ، دلائل آشكار توحيد و نشانههائى از خودگذشتگى در برابر او است ؟ ، تربتى كه برّقت قلب ، به مهر درون ، بعاطفه و محبّت ، دعوت مىكند ! .
آيا بهتر و برتر اين نيست كه سجدهگاه انسان ، از تربتى انتخاب شود كه در چهرهء آن ، چشمهسارهائى از خون ، جوشيدن گرفته و برنگ محبّت خدا ، رنگاميزى شده و براساس سنّت خدا و ولاى ناب او ، سازمان يافته است ؟ .
تربتى كه سرشته از خون كسيست كه خداوند جليل ، پاكش دانسته و دوستيش را پاداش رسالت حضرت ختمى مرتبت ، قرار داده است ! .
تربتى كه با خون سرور جوانان بهشت ، خمير شده است ، سروريكه محبوب خدا و رسول او ، و امانت محمد ( صلى اللّه عليه و آله ) ، در نزد امّت اسلام است . - چنان كه در سنّت نبوى آمده -
بنابراين دو اصل ، ما ، قطعات و پارههائى از تربت كربلا - به شكل مهر ، - همراه برميداريم و بر آن ، سجده ميكنيم . چنان كه فقيه پيشين اسلام ، - مسروق بن الاجدع - پيوسته ، همراه خود ، پاره خشتى از خاك مدينه منوّره برميداشت و بر آن ، سجده مينمود .
اين مرد ، ( مرد كوچكى نبود ) . خود ، تربيت شدهء خلفاى راشدين و فقيه مدينه بود . در آنجا به كار تدريس سنّت ، اشتغال داشت . و دامن او از لوث بدعت ، مبّرا است .
[ و حافظ ، ابن عساكر ، در - تاريخ شام - در شرححال « ابو الحسن ، على ابن عبد اللّه عباسى » باسناد خود ، چنين روايت مىكند :
« ابو الحسن ، بكسان خود - در مكه معظمه - نوشت :
قطعهاى از سنگ - كوه مروه - براى من بفرستيد كه در اوقات نماز ، به آن سجده كنم . »
اين داستان را « سيد سمهودى » در كتاب - وفاء الوفاء - نقل كرده است .
ابو الحسن ، على بن عبد اللّه عباسى ، كسى استكه در زهد و تقوى ، نام نيكو داشت
سيرتنا وسنتنا ، سيرة نبينا وسنته ( راه و روش ما راه و روش پيامبر ( ص ) ما است ) ( فارسى ) — صفحة 260
مساهمون: الشيخ عبد الحسين الأميني (العلامة الأميني)
ص٢٦٠