از مغيرة بن شعبه ، بعبارت زير آورده است :
« رسولخدا ( صلى اللّه عليه و سلم ) ، بر پوستين دبّاغى شده نماز ميخواند ، و يا مستحب ميدانست بر پوستين دبّاغى شده نماز بخواند . » « 1 » .
اسناد اين روايت ، به كلى ضعيف است . و چنين روايتى صلاحيّت ندارد كه در فقه و احكام دين ، بدان استدلال شود . چون ، يكى از رجال آن ، - يونس بن حرث - است كه - احمد - دربارهاش گفته :
« احاديثش مضطرب است . »
و - عبد اللّه بن احمد - گفته :
« بار ديگر از پدرم حال ويرا جويا شدم ، گفت :
ضعيف است . »
نقل است كه - ابن معين - گفته :
« وى ، چيزى نيست ( و ارزشى ندارد ) . »
- ابو حاتم - ميگويد :
« قوى نيست . »
- نسائى - گفته :
« ضعيف است . »
- نسائى - در جاى ديگر ، اظهار مىكند :
« قوى نيست . »
و - ابن ابى شيبه - ميگويد :
« از - ابن معين - دربارهء او سؤال كردم ، گفت :
همواره ، او را بشدّت ، ضعيف ميشمرديم . »
هامش
( 1 ) - « ابو داوود » ، در جلد 1 ، صفحه 106 ، و « بيهقى » در - السنن - جلد 2 ، صفحه 420 ، اين حديث را به همان اسناد آوردهاند .