« در اطراف قبر - حسين - چهل هزار فرشته پريشان مو و غبارآلود ، تا قيامت بر او ميگريند ! . »
و در نقل شيخ فقيه - حافظ ابو بكر زاغونى « 1 » - ، « هفتاد هزار فرشته » آمده است .
از اينكه خداوند تبارك و تعالى - مرقد پاك حسين - را كانون اندوه و زارى براى ملائكه قرار داده ؛ و از اينكه خون ويرا در ملاء اعلى ، بايگانى نموده است ! - خونى كه حسين جانباز ! در روز عاشورا با دست پر بسوى او اهدا كرد و قطرهاى از آن ، به زمين نريخت ! ( چنان كه حديثش خواهد آمد ) - و از اينكه رسولخدا ( صلى اللّه عليه و آله ) ، در روز عاشورا ، خون او و خون اصحابش را در شيشهاى جمعآورى نمود و به آسمان ، بالا برد ( چنان كه در سوگوارى عاشورا خوانديد ) ، از همهء اينها ثابت مىشود كه اندوه و زارى بر سبط پيامبر - حسين - دامنهاش تا قيامت كبرى ، كشيده خواهد شد !
تا هنگاميكه عزاى عمومى - حسين عزيز - در روز رستاخيز ، برگزار شود ، ريزش اشكها ادامه دارد ! . عزائيكه با شركت جميع مخلوقات ، در صحنهء محشر به پا ميگردد .
زيرا ، مصيبت ، مصيبت محمّد ( صلى اللّه عليه و آله ) است ، محمّديكه سرور عالميان است .
و اين - سوگوارى عمومى - زمانى صورت ميگيرد كه مادر داغديدهاش - فاطمه ، دختر رسولخدا ( صلى اللّه عليه و آله ) - با جامههاى خونين ، وارد محشر گردد ! .
هامش
( 1 ) - عبيد اللّه بن نصر بن سرى زاغونى ، ابو محمد مؤدب ، در سال 514 وفات كرده و در هنگام فوت ، بيش از هشتاد سال داشت .
حافظ « ابن جوزى » در - المنتظم - جلد 9 ، صفحه 220 ، شرح حالش را آورده و ميگويد :
« وى ، از حفّاظ قرآن ، محتاط ، صالح ، خود نگهدار و مورد اطمينان بود . »
حافظ « خوارزمى » اين روايت را از او ، در - المقتل - جلد 2 ، صفحه 169 آورده است .