است . آنگاه كه با فروپاشى امپراتورى روم و به قدرت رسيدن اعراب رابطهء مستقيم ميان هند و غرب گسيخته شد ، بازرگانى با اروپا توسط واسطهها ادامه يافت . در قرون وسطى بر حجم اين بازرگانى افزوده شد . بايد به يادداشت كه تجارت ادويه ، تنها جنبهء تجملى نداشت . اروپاييان به ادويه نياز مبرم داشتند تا بتوانند گوشت مصرفى خود را در زمستان دودزده و نمك سود كنند ( به علّت فقدان علوفهء زمستانى ناچار گاوها را در اوايل پاييز سلاخى مىكردند ) تا مانع از گنديدگى آن شوند . براى تهيهء شراب ، چون از روشهاى باستانى و امروزى اطلاع نداشتند ، از انواع ادويه استفاده مىشد تا شراب جا بيفتد . در اواخر دورهء قرون وسطى دو خطر بازرگانى ادويه را تهديد مىكرد : از يك سو خطر حملهء مغولها و تركها امكان قطع راه ارتباطى زمينى و دريايى از طريق مصر را مطرح ساخت . از سوى ديگر اين خطر وجود داشت كه بازرگانى ادويه به انحصار مشترك و نيزىها و مصرىها درآيد . انگيزههاى گريستف كلمب براى سفر به ينگهدنيا يا آمريكا در سال 1492 و محرك واسكودوگاما براى اين كه در سال 1498 رهسپار كاليكوت شود تعصب و دشمنى صليبون نسبت به مسلمانان و طمع بازرگانى ادويهجات بود .
آنگاه ماجراى متصرفات پرتقال در هندوستان پيش آمد . چون واسكودوگاما به ساحل مالابار رسيد ، به اولين هندوانى كه برخورد گفت : « در جستوجوى مسيحيان و ادويه » بدانجا آمده است . منظور او از مسيحيان ، قومى افسانهاى بود كه مىخواست آنان را از محاصرهء مسلمانان نجات دهد تا وى را در رسيدن به هدفهايشان يارى دهند . شايد مرادش مسيحيان حبشهاى بود كه واسكودوگاما هرگز آنان را نديد . امّا پرتقالىها در مالابار با مسيحيانى برخورد كردند كه از بازماندگان مسيحيانى بودند ، كه لااقل در سدهء چهارم بدانجا مهاجرت كرده بودند . ديرى نگذشت پرتقالىها پىبردند اهميت مالابار ، به عنوان مركز صادرات ادويه از جزاير هند شرقى ، كمتر از اهميت آن به عنوان مركز توليد فلفل و هل محلى نيست . همچنين اطلاع يافتند بازرگانى
تاريخ هند ( فارسى ) — صفحة 78
مساهمون: روميلا تاپار
ص٧٨