2 اثر فرهنگ آريايى
روايت مىكنند كه نخستين پادشاه هندوستان ، مانو سوايمبهو « 1 » ( مانوى خودزاده ) بوده است . مانو مستقيما از پشت ايزد برهما تولد يافته بود . هم ماده بود و هم نر . از بخش ماده جسم خود دو پسر و سه دختر زاييد . سلسلهء مانوها از اعقاب اينان بودند . يكى از اين بازماندگان كه پريتو « 2 » نام داشت ، نخستين شاه برگزيدهء روى زمين شد و اسم پريتوى ، زمين ، از او گرفته شد . وى جنگلها را تراشيد ، زمين را آباد كرد ، گلهدارى را مرسوم ساخت . تجارت را بنياد گذارد . ديگر فعاليتهاى يكجانشينى را رواج داد . بلندآوازهترين مانوها ، مانوى دهم بود . در روزگار او بود كه طوفان واقع شد و سيل آمد و آب همهجا را فراگرفت . اما مانو جان سالم بدر برد . ايزد ويشنو او را از وقوع سيل باخبر ساخته بود . مانو كشتى ساخت تا خانوادهاش و هفت حكيم روزگار باستان در آن بنشينند و از طوفان و سيل نجات يابند . ويشنو به صورت ماهى بزرگى درآمد كه كشتى را به آن بستند و كشتى را تا فراز كوهى برد . مانو و خانوادهاش و هفت حكيم تا فرونشستن طوفان و پس رفتن آبها برفراز كوه به سر بردند و آسيب نديدند . نسل آدميزاد از پشت مانو و خانوادهء اوست كه
هامش
( 1 ) .Manu Svayambhu( 2 ) .Prithu