نظر با شورش موافقت كردند . در آغاز كار هكاته داستاننويس با اين عمل به مخالفت برخاست و آنانرا از جنگ با پادشاه پارس برحذر كرد . وى فهرست ملل تابع داريوش را بنام ذكر كرد تا با اين عمل قدرت پادشاه را نشان دهد . اما چون بسخنان او توجهى نكردند لزوم تحصيل تفوق در دريا را بهانه كرد و مدعى شد كه ايجاد اين تفوق امكان نخواهد داشت ( زيرا او از ضعف مالى اهالى ملط باخبر بود ) مگر آنكه خزائنى را كه كرزوس پادشاه ليدى به معبد برانشيدها اهداء كرده بود بچنگ آورند . وى اميدوار بود كه بكمك اين خزائن تفوق نيروى بحرى را بدست خواهند آورد و نه تنها اين ثروت را بچنگ خواهند آورد بلكه مانع آن خواهند شد كه دشمن آن را بچنگ آورد . بطوريكه من در يكى از نخستين سرگذشتهائى كه نقل كردم شرح دادهام « 1 » اين خزائن از هر جهت قابل توجه بود . اين عقيده مورد توجه واقع نشد . اما با اينحال تصميم گرفتند كه شورش كنند و بدون فوت وقت يكنفر از بين خود برگزينند و به ميونت « 2 » كه نيروى بحرى از موقع بازگشت از ناكسوس تا آن زمان در آنجا متوقف بود بفرستند تا سعى كند سران سپاه اعزامى را بدام اندازد .
37 - شخصى كه به اين مأموريت فرستاده شد يا تراگوراس « 3 » نام داشت كه توانست اين اشخاص را بدام اندازد : اولياتوس « 4 » فرزند ايبانوليس « 5 » از اهل ميلاز « 6 » ، هيستيه فرزند تيمنس « 7 » از اهل ترمر « 8 » ، كوئس « 9 » ، اركساندروس « 10 » كه داريوش
هامش
( 1 ) -Myunte( 2 ) - كتاب اول - بند 92
( 3 ) -Iatragoras( 4 ) -Oliatos( 5 ) -Ibanollis( 6 ) -Mylase( 7 ) -Tymnes( 8 ) -Termere( 9 ) -Koes( 10 ) -Erxandros