هريك از مردان قبيله هربار كه ازدواج مىكند مكلف است از كوهى كه اوربلوس « 1 » نام دارد مقدارى چوب با خود بياورد و آن را به صورت سه پايه چوبى در زمين قرار دهد .
اتفاقا مردان اين قبيله هريك چند زن اختيار ميكنند . مردمان اين قوم زندگى خود را به ترتيب زير اداره ميكنند : هريك از آنها بر روى سطحه چوبى اطاقكى دارند كه در آن زيست ميكنند و دريچهاى در اختيار دارند كه بر روى كف سطحه رو به آب درياچه تعبيه شده است . مادام كه بچههاى آنها كوچكاند پاى آنان را با ريسمانى كه از گياه ترنجبيل ساخته شده مىبندند تا در آب نيفتد : به اسبان و چهارپايان خود بجاى علف ماهى ميدهند ، زيرا در اين درياچه بقدرى ماهى يافت مىشود كه كافى است دريچه را برداشت و يك كيسه تور خالى بسر ريسمانى بست و آن را از دريچه به داخل آب انداخت تا بتوان كمى بعد آن را مملو از ماهى از آب بيرون كشيد . اين ماهىها از دو نوعند . « 2 »
17 - پس به ترتيبى كه گفته شد پئونىهاى مقهور را به آسيا كوچ دادند . مگابيز پس از آنكه آنانرا مقهور كرد ، سه نفر از كسانى را كه از قوم پارس و بعد از او از بزرگترين شخصيتهاى سپاه بودند بعنوان ايلچى به مقدونيه فرستاد . اين سه نفر بنزد آمينتاس « 3 » فرستاده شدند تا بنام داريوش پادشاه بزرگ از او مطالبه آب و خاك كنند « 4 » .
هامش
( 1 ) -Orbelos( 2 ) - در اينجا مؤلف دو نوع ماهى را نام برده است كه چون نام آن به فارسى بدست نيامد در اين مقام بذكر آن مبادرت مىشود . اين دو نوع ماهى عبارت بودند ازPanrauxوTillons( 3 ) -Amyntas- ششمين پادشاه از خاندان پرديكاس( Perdiccas )كه مدتها در مقدونيه سلطنت كردند . در بند 22 از كتاب حاضر از اين خاندان ياد شده و در جلد هشتم از كتاب هردوت نيز افسانه تأسيس اين خاندان بتفصيل نقل گرديده است ( كتاب هشتم - بند 137 و 138 ) .
( 4 ) - اصطلاح « مطالبه آب و خاك » در كتاب هردوت در موقعى كه موضوع لشكركشى كشى داريوش به سرزمين سگاها در ميان بوده ( هردوت - جلد چهارم ) و در مجلدات بعدى آن نيز مكرر به كار رفته است . ظاهرا پارسها دعوت باطاعت و فرمانبرى ملل ديگر را در قالب اين عبارت يعنى واگذار كردن زمين و آب بيان ميداشتهاند و منظور آنها از اين عبارت دعوت به تسليم و انقياد قوم مخاطب و قبول خراج بوده است .