و داراى احاطه علمى وسيعتر از همه فقها ؛ مىدانست و امام مالك براى درس و روايت ، نزد آن حضرت مىرفت .
فضيلتِ مقامِ استادى بر ابو حنيفه و مالك - كه فضيلتى ممتاز و كمنظير است - براى شناختِ جايگاه علمى برتر امام صادق كافى است . از اين رو تأخيرِ كتابِ مربوط به آن حضرت - پس از هفت كتاب درباره ائمّه - هرگز به جهتِ نقص و كاستى او نيست و تقدّم ديگر كتابها بر او به معناى برترى آن ائمّه بر امام صادق نمىباشد .
افزون بر اين ، امام صادق ، نوه زين العابدين است كه در عصر خود از نظر فضل و شَرَف و دين و علم ، سرآمد اهل مدينه بود . ابن شهاب زُهْرى و بسيارى از تابعان نزد آن حضرت شاگردى مىكردند .
او فرزند محمّد باقر است كه [ لايهها و پوستههاى ] علم را شكافت و به مغز علم [ و جوهره اصلى آن ] دست يافت .
امام صادق كسى است كه خدا شرف ذاتى و كرامت نسبى و قرابت هاشمى و عزّت محمّدى را يك جا برايش گرد آورد « 1 » .
در حلية الأولياء مىخوانيم :
گروهى از تابعان از امام صادق حديث اخذ كردهاند ، از جمله آنهاست : يحيى بن سعيد انصارى ، ايّوب سَخْتيانى ، ابو عَمرو بن علاء ، يزيد بن عبدالله بن الهاد ، شُعبة بن حَجّاج ، مالك بن انس ، سُفيان بن عُيَينه ، و ديگران . . . « 2 »
پيش از اين دانستيم كه اين علمِ انبوه و احاديثى كه از امامان اهل بيتعليهم السلام دريافت شد ، به وسيله اصحابشان در صحيفههايى تدوين گشت و سهم امام باقر و صادقعليهم السلام بيش از همه بود . به اين جوامع حديثى گاه اسمِ « نسخه » را اطلاق كردهاند ، و گاه « كتاب » و زمانى « اصل » و هنگامى « رساله » و جز آن .
هامش
( 1 ) . الإمام الصادق : 2 - 3 .
( 2 ) . حلية الأولياء 3 : 198 - 199 ، رقم 242 .