عطرآگينى كعبه
در طول تاريخ زندگانى انسان ، از پيشينيان تا كنون ، عطر همواره مورد استفاده قرار گرفته و يكى از زينتهاى بشر بوده است . انسانها به وسيلهء عطر ، جسم خود را خوشبو كرده ، روان خويش را بدان آرامش مىبخشند .
استفاده از عطر و پاكيزگى ، يكى از بهترين عادات عرب به شمار آمده و آنان همواره به وسيلهء بخور و عود و صندل و كُنْدر و جز اينها ، خود و محيط خويش را خوشبو و معطر مىكردهاند . دين مبين اسلام نيز تأكيد فراوان بر اين مطلب داشته و روايات و احاديث فراوانى در اين مورد وارد شده است كه از مجموعهء آن احاديث و روايات مىتوان اين گونه نتيجه گرفت كه اسلام تأكيد فراوان بر استفاده از عطر و بخور و جز اينها ، بويژه به هنگام حضور در اجتماعات و نماز جمعه و اعياد و بطور كلى در هر مناسبتى كرده است .
در اين ميان ، كعبه مشرفه ، كه جايگاهى است مقدس و موقعيت خاصى را در ميان مردم در طول تاريخ داشته و دارد ، از اين قاعده مستثنى نبوده است و آن را همواره با عطرهاى مختلف خوشبو مىكردهاند . در دوران جاهليت براى خوشبو كردن كعبه از خلوق « 1 » و بخوردان استفاده مىكردهاند . عربها درون و برون كعبه را پيوسته معطر مىساختند تا آنجا كه دو شاخ قوچى كه از سوى پروردگار به جاى اسماعيل ، براى
هامش
( 1 ) - نوعى عود خوشبو است كه از راه تبخير آن در بخوردان ، فضا خوشبو مىشود . « مترجم »