عزّ و جلّ او را دريابد ؛ زيرا كه خداى عزّ و جلّ بسيار آمرزنده و بسيار رحمكننده است .
و در حديث وارد شده كه بنده گناهى مىكند و هميشه از آن ترسان مىباشد و خود را دشمن مىدارد ، پس خداى عزّ و جلّ وى را رحم مىكند و « 1 » او را داخل بهشت مىكند « 2 » . و هيچ بندهاى از گناه بيرون نمىآيد مگر به اقرار « 3 » . و اعتراف به گناه كردن كفّارهء آن است . و هر كسى كه گناهى بكند و بداند كه خداى عزّ و جلّ بر وى مطّلع است و هرگاه خدا خواهد او را عذاب مىكند و اگر خواهد او را مىآمرزد البتّه خداى عزّ و جلّ او را مىآمرزد اگرچه طلب آمرزش نكرده باشد « 4 » . و « 5 » خداى عزّ و جلّ در قرآن مجيد فرموده :
« وَ مَنْ يَعْمَلْ سُوءاً أَوْ يَظْلِمْ نَفْسَهُ ثُمَّ يَسْتَغْفِرِ اللَّهَ يَجِدِ اللَّهَ غَفُوراً رَحِيماً »
« 6 » يعنى هر كسى كه عمل بدى بكند يا بر خود ستمى بنمايد و بعد از آن از خداى عزّ و جلّ طلب آمرزش كند ، خداى عزّ و جلّ را بسيار آمرزنده و بسيار رحمكننده خواهد يافت .
و ما در اين هنگام استغفار مىكنيم از هرچه به سبب آن پاى ما لغزيده باشد يا قلم سركشى نموده باشد و از هر قولى كه گفته باشيم و « 7 » عملهاى ما موافق آن نباشد و آنچه را دعوى كرده و اظهار نموده باشيم از علم و بصيرت داشتن به دين خدا با « 8 » آنكه در آن مقصّر باشيم و از هر علمى و عملى كه قصد ما به آن رضاى خداى عزّ و جلّ بوده باشد و بعد از آن قصدى ديگر به آن ضَمّ شده باشد و از هر وعدهاى كه داده باشيم و بعد از آن در وفاى به آن تقصير « 9 » كرده باشيم و از هر نعمتى كه خداى عزّ و جلّ به ما انعام
هامش
( 1 ) .a- و .
( 2 ) . الكافي 2 : 426 ح 3 .
( 3 ) . الكافي 2 : 426 ضمن ح 4 .
( 4 ) . الكافي 2 : 427 ح 5 .
( 5 ) .a s- و .
( 6 ) . نساء : 110 .
( 7 ) .s a- و .
( 8 ) . با /a sيا .
( 9 ) . تقصير /aتقصيرى .