چنان كه از عادتهاى معروف ايشان است - در امورى كه صلاح بدانند دروغ را جايز مىدانند و مىگويند : هرگاه ترويج شريعت به دروغ و نيرنگ استوار گردد ، نيرنگ واجب و لازم است . « 1 »
به همين دليل است كه به گمان ايشان دروغ بر زبان پيامبران شايع بوده است ؛ يا چنان كه برخى از پيامبران براى فريب پادشاه آحاب به او دروغ گفتند و اين كار به فرمان خداوند انجام گرفت . خداوند روح دروغ و نيرنگ را بر انبيائش دميده است تا دروغ را به كار بندند و بر زبانشان جارى سازند . « 2 »
ارميا در نامهاى كه براى اسراى بابل فرستاده ، درباره دو تن از پيامبرانى كه همراه اسيران بودهاند سخن گفته است . آن دو تن كه آحاب بن قولايا و صدقيا بن معسيا بودهاند بر خداوند دروغ بستهاند ، كه به زودى با وضع فجيعى ، به دست پادشاه بابل كشته خواهند شد . در آن نامه افزون بر آنچه گفته شد ، آمده است : اين دو تن به ياران خود خيانت مىكردهاند و در ميان ايشان مرتكب زشتى شده و با زنان ايشان زنا مىكردهاند . « 3 »
پادشاه صدقيّا مانند پيامبران كه از دروغ پرهيز نمىكردند ، دروغ مىگفت تا به اين طريق اسباط ( طوائف يهود ) را گمراه كند و زمينه فساد و تباهى ايشان را فراهم سازد . « 4 »
پايان كار كتاب شريعت يهود
كتاب شريعت - كه كاهن حلقيا به آن دست يافت - 13 سال يعنى مابقى پادشاهى يوشيّا دوام يافت ؛ چون فرمانروايى او 31 سال به طول انجاميد و كتاب شريعت در هفدهمين سال حكمرانى او پيدا شده بود . يوشيا در سال 609 قبل از ميلاد وفات يافت و كتاب نيز با مرگ او به فراموشى سپرده شد و شريعت دومين بار و براى
هامش
( 1 ) . مورخ مشهور « موشيم » در كتاب خود « رجال القرن الثانى » چاپ سال 1832 م ، ص 65 اين مطلب را از يهود نقل كرده است . به نقل از انيس الاعلام ، ج 3 ، ص 113 .
( 2 ) . ر . ك : باب 22 ، شماره 24 - 11 ، كتاب اول پادشاهان ، ص 578 .
( 3 ) . ر . ك : باب 29 ، شماره 23 - 21 ارميا ، ص 1120 .
( 4 ) . ر . ك : قاموس كتاب مقدس ( ماده صدقيا ) ص 552 .