بنابراين ، هر بندهاى مرهون افاضه و مشيت پروردگار است و خداوند به اعمال نيك بندگانش از خود آنان مؤثرتر و سزاوارتر است زيرا او است نيرو و توفيق عمل و عبادت به بنده خويش مىدهد چنان كه هر بندهاى به اعمال زشت و گناهان خويش از خداوند سزاوارتر است زيرا كه وى به اختيار خود ، اين اعمال زشت را انجام مىدهد . « 1 »
شفاعت
گروهى از آيات قرآن مجيد دلالت دارند بر اينكه خداوند متعال ، كفيل و سرپرست امور بندگان است . امر ، فرمان و تدبير شئون آنان در دست قدرت و اختيار او است كه با رحمت خويش انسانها را به سوى كمالشان رهبرى مىكند و هم او است كه به آنان از همه نزديكتر است . نداى آنان را مىشنود و بر خواستههايشان جواب مثبت مىدهد :
1 . « أَلَيْسَ اللَّهُ بِكَافٍ عَبْدَهُ » . ( 39 / 36 )
2 . « وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِى عَنِّى فَإِنِّى قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَهءَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ فَلْيَسْتَجِيبُوا لِىْ وَلْيُؤْمِنُوا بِى لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ » . ( 2 / 186 )
1 . « آيا خداوند ( براى نجات و دفاع از ) بندهاش كافى نيست ؟ ! »
2 . « و هنگامى كه بندگانم ا تو دربارهء من سؤال مىكنند ، ( بگو ) من به آنان نزديكم و دعاى دعا كننده را به هنگامى كه مرا فرامىخوانند ، پاسخ مىگويم پس بايد دعوت مرا بپذيرند و به من ايمان بياورند تا راه يابند . ( و به مقصد برسند ) »
هامش
( 1 ) . براى آگاهى بيشتر در مورد مسئله جبر و اختيار ، به پاورقى شماره ( 19 ) در بخش تعليقات مراجعه فرماييد .