2 . « در آن روز ( قيامت ) ، شفاعت هيچكس سودى نمىبخشد جز كسى كه خداوند رحمان به او اجازه داده است و به گفتار او راضى است . »
3 . « در پيشگاه وى شفاعت سودى نمىبخشد مگر براى كسى كه اذن داده است . »
4 . « اگر آنان هنگامى كه بر خود ستم مىكردند به نزد تو مىآمدند و از خدا طلب آمرزش مىكردند و پيامبر هم براى آنان استغفار مىكرد ، خدا را توبهپذير و مهربان مىيافتند . »
اين بود نمونههايى از آيات شفاعت . اما رواياتى كه در موضوع شفاعت از رسول اكرم ( صلى الله عليه و آله و سلم ) و از جانشينان گراميش نقل شده ، به حد تواتر رسيده و يقينآور است .
روايات شفاعت به طريق شيعه
اما رواياتى كه به طريق شيعه نقل گرديده است ، بيش از آن است كه به شمار آيد و مسئلهء شفاعت در نزد « اماميه » واضحتر از آن است كه مورد بحث واقع گردد . اين است كه ما در اين مورد به عنوان تبرك و تيمن تنها به نقل يك روايت قناعت مىكنيم : برقى در كتاب « محاسن » با اسناد خود از معاويهء بن وهب نقل مىكند كه او مىگويد : من از امام
صادق ( عليه السّلام ) تفسير اين آيه را پرسيدم كه خداوند مىفرمايد :
« لا يَتَكَلِّموُنَ الّا مَنْ اذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ وَ قالَ صَواباً » « 1 »
امام فرمود : به خدا سوگند ! ما از كسانى هستيم كه به آنان اذن داده شده است و ما همان حقگويان و صاحبان گفتار نيك مىباشيم . معاويه مىگويد : سؤال كردم فدايت شوم در موقع سخن گفتن چه خواهيد گفت ؟ فرمود : خدا را مىستاييم و به پيامبرش درود مىفرستيم و شيعهء خود را شفاعت مىكنيم ، خدا هم سخن ما را رد نمىكند .
هامش
( 1 ) . تكلم نمى كنند مگر كسى كه خدا به او اذن دهد و نيكو گويد .