معناى بدا از نظر شيعه
« بدائى » كه شيعه بدان معتقد است ، به معناى « ابداع » و اظهار مىباشد ، يعنى آنچه براى بشر مجهول و ناروشن بود ، خداوند آن را اظهار نموده و آشكار سازد . استعمال بدا كه به معناى خلقت و آفرينش است ، در « اظهار » به علت مناسبت و شباهت خاصى است كه در ميان آن دو - يعنى « خلق كردن و ظاهر نمودن » - وجود دارد زيرا كه خلق كردن در واقع ظاهر نمودن آن چيز است .
اتفاقاً در بعضى از روايتهاى اهل سنت بدا به همين معنى استعمال شده است چنان كه بخارى از ابو عمرو و او از ابو هريره نقل مىكند كه رسول خدا ( صلى الله عليه و آله و سلم ) فرمود : در ميان بنىاسرائيل سه نفر بودند : يكى كور ، ديگرى كچل و سومى ابرص ، « بدا » پيش آمد كه خدا آنها را امتحان كند و بدين منظور ملائكهاى به سوى آنها فرستاد . . . « 1 »
در قرآن نيز نظير اين استعمال ، فراوان آمده است ، آن جا كه خداوند مىفرمايد :
« الآنَ خَفَّفَ اللّهُ عَنكُمْ وَعَلِمَ أَنَّ فِيكُمْ ضَعْفاً . . . » . ( سورهء انفال / 66 )
« حالا خداوند براى شما تخفيف داد و ظاهر نمود كه در شما ناتوانى هست . »
و نيز مىفرمايد :
هامش
( 1 ) . صحيح بخارى ، باب احاديث بنى اسرائيل 4 / 146 .