( 36 ) نسخ در آيهء فىء
« مَا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ مِنْ أَهْلِ الْقُرَى فَلِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ وَلِذِى الْقُرْبَى وَالْيَتَامَى وَالْمَسَاكِينِ وَابْنِ السَّبِيلِ » . ( 59 / 7 )
« آنچه خداوند از اموال قريهها و آبادىها به پيامبرش ارزانى داشته است ، پس آن اموال براى خدا است و براى پيامبر و نزديكان او و براى يتيمان و بيچارگان و درماندگان راه است . »
توجيه نسخ
مىگويند كه قتاده بر نسخ شدن اين آيه قائل است و در توضيح آن چنين مىگويد : كلمه « فَىْءِ » و كلم « غنيمت » به يك معنى است . بنابراين در اين آيه كه كلم « فَىْءِ » به كار رفته است ، همان احكام غنيمت را بيان مىكند و در اول اسلام غنائم را طبق مفهوم اين آيه تقسيم مىكردند و همهء آن را در مواردى كه در اين آيه شريفه آمده است ، توزيع مىنمودند و به افرادى كه در جنگ شركت نمودهاند ، از غنائم ، سهمى داده نمىشد مگر اينكه يكى از مصاديق آيه باشد ولى بعداً اين آيه با آيه ديگرى در سورهء انفال ، نسخ گرديد و يك پنجم غنائم به افرادى