( 20 ) نسخ در آيهء لحوم
« قُل لَا أَجِدُ فِى مَاأُوحِىَ إِلَىَّ مُحَرَّماً عَلَى طَاعِمٍ يَطْعَمُهُ إِلَّا أَن يَكُونَ مَيْتَهءً أَوْ دَماً مَسْفُوحاً أَوْ لَحْمَ خِنزِيرٍ فَإِنَّهُ رِجْسٌ أَوْ فِسْقاً أُهِلَّ لِغَيْرِ اللّهِ بِهِ فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ بَاغٍ وَ لَا عَادٍ فَإِنَّ رَبَّكَ غَفُورٌ رَحِيمٌ » . ( سورهء انعام / 145 )
« بگو ! در آنچه بر من وحى شده است ، هيچ غذاى حرامى نمىيابم به جز مردار يا خونى كه [ از بدن حيوان ] بيرون ريخته شود يا گوشت خوك پليد و نجس مىباشد يا حيوانى كه با گناه ذبح شده و در هنگام سر بريدن نام غير خدا ( بتها ) بر آن برده شده است . اگر كسى كه مضطر [ به خوردن ] اين محرمات شود ، بى آنكه خواهان لذت باشد و يا زيادهروى كند ، گناهى بر او نيست ، زيرا پروردگارت آمرزندهء مهربان است . »
طرفداران نسخ مىگويند : كه اين آيه قسمتى از لحوم و گوشتهاى حيوانات را تحريم و بقيه را تجويز نموده است و سپس با گفتار رسول خدا ( صلى الله عليه و آله و سلم ) كه بعدها بعضى از خوردنىهاى ديگر را نيز تحريم نموده و نسخ گرديده است .
نظر ما : حقيقت اين است كه اين آيه نيز مانند آيات قبلى داراى حكم ثابتى بوده و نسخ نگرديده است ، زيرا : اين آيه در مقام تشريع و قانونگذارى نبوده كه بعداً با يك