اشعث بن سوار از ابن سيرين نقل مىكند كه : « من مردم كوفه را ديدم كه پنج نفر را از همه مقدم و گرامى مىداشتند و درميان آن پنج نفر هم دو نفر از همه برتر و معروفتر بود : حارث و عبيده كه هركس از حارث سخن مىگفت ، از عبيده نيز سخن بهميان مىآورد و هركس از عبيد سخن مىگفت ، نام حارث را هم بر زبان مىراند . »
ابن ابى داوود مىگويد : « حارث در فقه ، دانشمندترين مردم ، در حسب و نسب شريفترين و در مسائل ارث داناترين آنان بود و او فرائض و مسائل ارث را از على ( عليه السلام ) فراگرفته بود . »
ابو جعفر طبرى در منتخب كتاب « ذيل المذيّل » تحتعنوان كسانىكه در سال 161 از دنيا رفتهاند ، مىگويد : حارث ابن عبدالله اعور از پيشگامان اصحاب اميرمؤمنان در فقه و در علم فرائض و علم حساب بود .
ذهبى در بيوگرافى حارث نوشته است كه روايات حارث در سنن چهارگانه اهل تسنن نيز آمده است و نسائى كه در توثيق رجال و راويان حديث بسيار سختگير و محتاط بود ، به روايت حارث اطمينان داشت و در گفتارش به او استناد مىكرد زيرا وى وعاء علم و جايگاه دانش بود .
مرّهء بن خالد مىگويد : محمد بن سيرين به من اطلاع داد كه : پنج نفر از ياران نزديك و مقرب ابن مسعود بودند كه از آنان حديث نقل مىشد ، من به حضور چهارنفر از آنان نائل شدم ولى به ديدار حارث موفق نشدم و او از همهء آنان
داناتر و نكوتر بود .
نگارنده : در اينجا از گفتن اين نكته ناگزيرم : با اين همه توثيق و تمجيدى كه علماى شيعه و سنى از حارث دارند ، « شعبى » وى را تكذيب مىكند و مىگويد : « حارث اعور براى من حديث نقل مىكرد ولى دروغگو بود . » و گروهى هم در اين گفتار از وى پيروى نموده ، حارث را با صفت كذب توصيف كردهاند ، ولى به نظر
بيان در علوم و مسائل كلى قرآن ( فارسى ) — صفحة 436
مساهمون: السيد الخوئي
ص٤٣٦