ابو عَمْر بصرى
نام او زبّان فرزند علاء بن عمار مازنى و از اهالى بصره است و بنا به عقيدهء بعضى از رجالشناسان ، وى اصلًا ايرانى بوده است .
او و پدرش از ترس حجاج به حجاز فرار نمودند . قرائت را در مكه و مدينه فراگرفت . او در كوفه و بصره نيز از افراد زيادى قرائت را آموخت بهطورى كه در ميان تمام قاريان هفتگانه از نظر تخصص كسى به دو نمىرسد .
مردم شام تا قرن پنجم از قرائت ابن عامر پيروى مىنمودند ولى پس از اين تاريخ قرائت او را ترك نمودند زيرا مردى از اهل عراق وارد شام گرديد و در مسجد اموى قرائت ابوعَمر بصرى را به مردم تعليم و تلقين نمود و افراد زيادى به دورش جمع شدند و پس از آن تاريخ ، تدريجاً قرائت ابوعمر در شام نيز معمول شد .
اصمعى از ابو عمر نقل نموده كه وى مىگفت : در ميان پيشينيان كسى را سراغ ندارم كه داناتر از من باشد . ابو عمر سال 68 متولد گرديد و عدهء زيادى گفتهاند كه سال 154 وفات نموده است . « 1 »
« دورى » از ابن معين نقل نموده كه : ابو عمر ثقه و مورد اعتماد است .
« ابو خيثمه » گويد : ابو عمر علاء ايرادى نداشت ولى نمىتوانست مطلبى را
هامش
( 1 ) . طبقات القراء 1 / 288 - 292 .