در من دميد ( وحى كرد ) كه آنچه را كه من دوست دارم دوست بدار زيرا از همه چيز جدا مىشوى مراد از اين حديث دنياست زيرا دنيا به واسطهء مرگ فانى مىشود ، و از انس حاصل شده به هنگام مرگ متنعم مىشود و مراد از در حفره آتشين بودن و يا بستان در زمان برزخ و قبر همين است .
ج 2 / ص 277 احياء الاحياء شماره ( 2 - 65 ) ص 208 سطر 16 :
روايتى از امام صادق وارد شده و آن اينكه : داناترين مردم به حق سبحان راضىترين آنها به قضاى الهى است در مرآة العقول مىفرمايد : حديث دلالت مىكند كه رضا به قضاى الهى تابع علم و معرفت است و شدت و ضعف مىپذيرد چنان كه علم و معرفت شدت و ضعف مىپذيرد زيرا رضا بر اين باور متكى است كه خداى تعالى قدرتمند و قاهر و عادل و حكيم و لطيف به بندگان خود مىباشد و جز آنچه كه شايسته حال ايشان است انجام نمىدهد و وى سرپرست جهان و در دست وى نظام عالم قرار دارد هر چه معرفت به اين امور عميقتر باشد رضا به قضاى حق سبحان بيشتر و كاملتر است و نيز رضا به قضاى حق سبحان از ميوههاى درخت محبت است و محبّت تابع معرفت است و اگر محبت كامل و تمام شود و به عشق بدل شود هر چه كه از محبوب به وى مىرسد از آن لذت مىيابد و اين بلندترين مرحله كمال است .
اگر با ديگرانش بود ميلى * چرا ظرف مرا بشكست ليلى
شماره 66 - ص 208 سطر 24 :
خداى تعالى بشر را از گناهان پاك مىكند بلكه گناهان را به حسنات بدل مىنمايد مرحوم علامه طباطبايى در الميزان فرمود : آنچه كه ظاهر آيه
فَأُوْلئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ
« 1 » خداى تعالى گناهان آنها را به حسنات بدل نمود دلالت مىكند با توجه به ذيل آيه كه مىفرمايد
وَ كانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِيماً
« و خداى تعالى آمرزنده مهربان است » آن است كه هر گناهى خودش بدل به حسنه مىشود و مراد از گناه ، متن كار صادر شده از فاعل نمىباشد ، يعنى آن حركتهاى مخصوصى كه مشترك بين گناه و طاعت است مثل عمل جماع و مباشرت با زنان كه مشترك بين زنا و نكاح است بلكه صفت فعل است از آن جهت كه با امر خدا موافق است و يا مخالف مىباشد مثلا از آن روز كه انسان از آن متاثر مىشود و در وى مىماند ، ولى آن فعلى كه عبارت از
هامش
( 1 ) . 25 / فرقان ، 76 .