سوم : متوسط بين آن دو به اينكه هر بهره دنيايى كه كمك كار اعمال اخروى باشد از دنيا نيست و اگر انگيزه آن بهرهمندى دنيايى تنها باشد ولى به قصد استعانت بر تقوى نباشد همان قسم دوم يعنى دنياى ناپسند است و از زمرهء دنيا محسوب مىشود .
از امام صادق عليه السلام روايت شده است كه فرمود : سر همه گناهان دوستى دنياست مرحوم مجلسى در مرآه مىفرمايد : زيرا خوىهاى زشت در دوستى دنيا پنهان است و همه زشتىهاى شهوت و غضب در ميل به دنياست و خلاصى از دوستى دنيا ممكن نيست مگر آنكه زشتيهاى دنيا و خوبيهاى آخرت شناخته شود و نفس انسانى تصفيه گردد ، و قواى شهوى و غضبى تعديل شود .
شماره 23 ص 103 سطر 20 :
ايا فقير و غنى در صورتى كه هر كدام به وظايف خويش عمل كنند ، ولى غنى به دليل تمكن مالى خيرات و مبرّات بيشترى نمايد در رتبه مساويند ، يا آنكه چون آنچه از اعمال كه فقير انجام مىدهد غنى نيز انجام مىدهد و اضافه بر آن خيرات ديگر هم مىنمايد پس غنى افضل باشد ؟
روايت على بن ابراهيم از امام صادق عليه السلام كه در آن شكايت فقرا مطرح شده است كه اغنيا به دليل تمكن مالى مىتوانند بنده آزاد كنند و حج نمايند و ساير اعمال برّ را انجام دهند ولى ما نمىتوانيم قابل توجه است حضرت رسول خدا ( ص ) فرمود كه هر كس صد بار تكبير گويد و صد بار تحميد نمايد و صد بار تسبيح كند بهتر از همه آنهاست ، چنان كه تهليل در روز قيامت بهتر از همه آن اعمال است اغنيا با شنيدن آنها تكبير و تهليل و تسبيح و تحميد گفتند حضرت فرمود :
« ذلك فضل الله يؤتيه من يشاء » بر طبق اين روايت غنا و غنىّ افضل است .
مرحوم مجلسى مىفرمايد : « 1 » فقر و غنا سلامتى و بيمارى و عزت و ذلت و شهرت و گمنامى و ساير اين حالات جهات زيادى دارند و به لحاظ اشخاص و احوال و ازمنه احكامى متفاوت دارند و تنها خداى تعالى عالم به همه تفاصيل است ، ولى چون خداى تعالى به لطف عميم خويش آنچه را كه مصالح عباد در آن است انجام مىدهد لذا بنده بايد همه آنها را به مولايش واگذار كند و راضى به قضا و صابر بر بلاى وى باشد و نعمتهاى او را شاكر باشد ، و لذا حالى را كه عاقبت آن را نمىداند اختيار نكند بنا بر اين غنا براى غنى بهتر است و الّا مولايش با وى چنين
هامش
( 1 ) مرآة العقول ، ج 12 ، ص 160 ، چاپ اسلاميه .