شناخت از راه ماخذ عقلى و نقلى بدست مىآيد .
چهارم آنكه بدانى كه چه چيز تو را از دين بيرون مىكند ، مثل پيروى از پيشوايان گمراه و گرفتن دستور العمل از غير اهلش و انكار ضرورى دين و در اين قسم شناخت اصول دين غير از شناخت خدا نيز داخلند .
21 ص 86 سطر 3 :
و نيز حضرت فرمود : « الصبر رأس الايمان » . مرحوم مجلسى مىفرمايد : صبر خود نگهدارى از ناليدن به هنگام حوادث مولمه مىباشد و باعث مىگردد كه باطن انسان از اضطراب و جنب وجودش ساكن شود و زبان را از شكايت در كشد و اعضا و جوارح از حركتهاى غير عادى بپرهيزد . و صبر به صبر بر بلا و بر طاعت و بر ترك معصيت و بر بد اخلاقى مردم منشعب مىشود . و اينكه در حديث فرمود كه صبر سر ايمان است در واقع تشبيه فرموده غير محسوس را به محسوس . زيرا انسان در دار حوادث زندگى مىكند و از طرفى مكلف به معامله با مردم و فعل طاعات و ترك منهيات و مشتهيات مىباشد لذا امر بر نفس انسان دشوار است زيرا بايد از اشتهاى خود دست بكشد . پس نيروى ثابت مىخواهد كه در وى وجود داشته و وى را قادر بر نگهدارى از ارتكاب اين امور كند و اين نيرو همان صبر است و پر واضح است كه ايمان كامل بلكه اصل ايمان با بقاى صبر باقى مىماند و با فناى صبر از بين مىرود بنا بر اين صبر در ايمان به منزله سر در جسد است .
22 ص 99 سطر 6 :
بدان كه مذمت دنيا بدون شناخت دنياى مذموم كافى نيست . هر چه كه در آن حظّ و بهره و شهرت و لذت دنياى قبل از مرگ باشد همان در حق تو دنياست ، ولى مراد آن نيست كه از هر چه حظّ و بهره و نصيبى ببرى دنيا باشد بلكه دنيا سه قسم است : اوّل آنكه در دنيا با توست و ثمره آن پس از مرگ نيز با تو همراه مىباشد و آن دانش و عمل است ، و اين را از دنياى مذموم و ناپسند نمىشماريم .
دوم : مقابل قسم فوق و آن اينكه هر بهره دنيوى بدون آنكه در وى حظّ اخروى باشد مثل لذت بردن از معاصى و استفاده از مباحات اضافه بر مقدار ضرورت و نياز ، اين دنياى مذموم است .
عدة الداعي ونجاح الساعي (آداب راز ونياز به درگاه بى نياز) (فارسى) — صفحة 326
مساهمون: ابن فهد الحلي
ص٣٢٦