نزديكى به خدا و يقين به خداست و اين به بهترين وجه با زيارت عالم تامين مىشود و همانطور كه در روايت آمده چه بسا هزار سال نماز كار يك حضور در نزد عالم را نكند .
برادر عزيز توجه كن كه امام تو چگونه به مجالست و همنشينى تكيه دارد و اوقات خويش را مواظب باش ! نظر تربيتى همنشينى و الگوگيرى از شخصيتهاى مذهبى امروزه غير قابل انكار است . كلا توجّه و الگوتراشى و نمونه دهى براى مردم ، كار روزمرهء حكومتها در دنياست براى سرگرم كردن مردم هنر پيشهها و ورزشكاران و ساير اصناف را به مردم تحميل مىكنند بنا بر اين همان گونه كه همنشينى با عالم ارزش انسان را بالا مىبرد و وى را به آخرت و خدا نزديك مىكند مجالست و همنشينى با الگوهايى كه از طرف فرهنگهاى بيگانه و يا خودى به روايت فيلمها و مطبوعات به خورد مردم داده مىشود بايد مورد تامل قرار گيرد . هر لحظهاى كه عفريتهايى را بنام هنر پيشه كه از فاسدترين مردم روزگارند بر روح و جان خود مسلط مىكنى بدان كه همان مقدار از راه ابديت فاصله گرفتهاى و اخلاق و رفتار زشت دنياطلبانه آنها در تو رخنه كرده كه به زودى از آنها خلاصى ندارى . بنا بر اين مسئوليت مؤمنين در اين عصر در مقابل خود و خانواده و جامعه بسيار سنگين است و دامهاى شياطين گسترده و فراوان است .
شماره 16 ص 70 سطر 24 :
مرحوم مجلسى فرمود مراد از اينكه علم همراه عمل مىباشد اين است كه در كتاب خدا قرآن علم با عمل مقرون شده است زيرا فرمود : « الذين آمنوا و عملوا الصالحات » آنانى كه ايمان آوردند و اعمال صالح انجام دادند و شناخت و نجات در كتاب حق سبحان مرتبط با آن دو قرار داده شده است .
بنا بر اين بعد از علم بايد عمل بيايد و مراد از اينكه علم به عمل مىخواند يعنى علم به عالم ندا مىدهد و او را فرا مىخواند كه بر طبقش عمل كند اگر جوابش داد و عمل كرد قرار مىگيرد و در وى متمكن مىشود و الا از وى رخت بر مىبندد ، مراد از رفتن علم آنست كه در وى شك و شبهه پيدا مىشود و يا فراموشى دامنگير وى مىشود و احتمال دارد كه مراد از همراهى علم و عمل اين باشد كه كسى كه در علم كامل باشد به اندازه كمالش از عمل جدا نمىشود چنان كه در بقا علم و كمال يافتن به آن ، از عمل جدا نمىشود . پايان كلام مجلسى ( اين مسأله در علوم تجربى واضح است كه اگر دانشمند فرمول و قضيهاى را كشف كند اگر آن را پياده كند متوجه ظرايف و نكاتى مىشود و در خاطرش نقش مىبندد و نتايج عملى ديگر و علمى بيشتر عايدش مىگردد
عدة الداعي ونجاح الساعي (آداب راز ونياز به درگاه بى نياز) (فارسى) — صفحة 323
مساهمون: ابن فهد الحلي
ص٣٢٣